Toevoegen.

Nadat we verhuisd zijn naar ons eigen fijne mooie huis, werd ik steeds meer ‘utilitair’. Alles moest een functie hebben en het liefst vijf tegelijk anders was het nutteloos dus overbodig dus verdiende het geen plek hier in huis. Als ik het niet elke week gebruik, waarom zou ik het dan houden?

Een houding die handig is als je tot aan je nek, oogballen, kruin, in een verbouwing zit of heel de dag achter vier kleine kinderen aan rent maar de bulk van de verbouwing is gedaan en in plaats van tussen de 0 en 7 zijn de kinderen tussen de 10 en bijna 18 en vervolgens begon ik me af te vragen wat ik zelf ook weer leuk vind en of die houding ten opzichte van bijna alles, me nog wel bracht wat het eerder deed.

Nee. Eigenlijk niet. Dat realiseerde ik me tijdens de lange donkere winter: ik heb ook alles wat mij plezier geeft, overboord gekieperd. Vroeger vond ik van alles leuk (nog steeds) en sjouwde ik alles zonder nadenken naar binnen, met chaos als gevolg. Daar heb ik van geleerd.

Minimalisme heeft me absoluut door intensieve jaren heen geholpen. Het voelde goed. Tot het dat niet meer deed omdat ik daarmee ook overboord gooide wat me juist blij maakt, merk ik nu ik daar weer ruimte voor krijg.

Beetje bij beetje voeg ik kleine dingen toe en vind ik mijn plezier in het huis en huishouden, terug. Ik herontdek dat ik het erg leuk vind om bezig te zijn met planten, met het huis mooi maken, met gezellige hobby’s (puzzelen, diamond painting, kleurplaten, lezen), en wat in het Engels mooi ‘homemaking’ wordt genoemd. Dat het oké is om wat extra moeite te doen nu extra dingen niet meer voelen als het zoveelste punt op een nooit eindigende to-do lijst.

Het is een kant van mezelf die ik lang opzij heb gezet en ook wel ontkend. Ik kan daar allerlei psychologische verklaringen voor verzinnen maar daar zal ik niemand mee vermoeien. Zelfs mezelf niet 😀

En misschien denk ik er morgen weer anders over, of volgend jaar. Dat is prima. Ik go met mijn eigen flow.

Ook wat moet, vind ik weer leuker om te doen. Het plannen van maaltijden en het maken van menu’s, het doen van boodschappen, het volgen van een routine om het allemaal netjes te laten verlopen… ik kan het zo vervelend of aangenaam mogelijk maken als ik zelf wil en het meeste daarvan speelt zich af in mijn eigen hoofd. Als ik die dingen serieuzer neem en niet meer beschouw als Japanse Duizendknoop -iets dat blijft terugkomen hoezeer ik ook probeer het weg te krijgen- maakt dat het leven aangenamer.

Ik koop geen nieuwe spullen en gebruik vooral wat we al hadden. Langzaam vind ik dingen. Gratis, zoals de kandelaars op tafel, of bij de kringloop. Een uitzondering maak ik voor plantjes en kaarsen. Ik waak ervoor niet te veel kleine dingen toe te voegen, ik heb nog steeds geen tolerantie voor kleine dingetjes en volle kasten. Meer kleur, sfeer en vrolijkheid, dat doet me echter goed.

Gewoon, beetje bij beetje. En ik zie net dat ik nog 2300 kronen tegoed heb van de energiemaatschappij dus dat is ook weer leuk, toch? Precies.