Ik ben van mening dat als je omgeving kalm is en je routines in orde zijn, je meer gedoe kan hebben in je leven dan wanneer de afwas hoog opgestapeld ligt in de gootsteen, de was overal ligt behalve in een wasmand of opgevouwen in de kast en je eettafel bedolven ligt onder oude folders, blauwe enveloppen en briefjes van school die je vorige week had moeten inleveren.
Ochtendroutines zijn natuurlijk de zoveelste hype en echt, hoe realistisch is het dat je een kwartier gaat gymen, dan mediteren, dan een groene smoothie drinkt en vervolgens met een matcha erbij in je dankbaarheidsdagboek schrijft. Haha. Nee. Ik begin mijn ochtend rustig met twee of drie koppen decaf, mijn notitieboek, vulpen en stilte.
Maar echt, een routine waarbij je gewoon sh’t doet, is goud. Je hoeft dan de rest van de dag, niet meer te denken aan al die kleinigheden.
Sommige dingen zijn ingrijpend in het dagelijks leven (zieke kinderen, een verbouwing, hulpbehoevende ouders) maar hoe vervelend is het als dan ook nog de bedden niet zijn opgemaakt, mensen vragen om schone t-shirts die er niet zijn, de tafel niet wordt afgeruimd en je ’s avonds wegens gebrek aan planning een vette vieze bezorgpizza moet bestellen?
Daarom heb ik een vrij solide (rigide?) ochtendroutine. Het kost me, afhankelijk van mijn bui en andere omstandigheden ergens tussen een kwartier en een half uurtje. Wat ik doe:
Opruimen. Als er nog boeken, afstandsbedieningen, plaids, kopjes of andere dingen slingeren ruim ik die direct op. Doekje over de salontafel.
De was. Een nieuwe in de machine of ophangen / opvouwen wat schoon is. Ik leg heb boven vier manden, de kinderen leggen hun spullen in de kast
De keuken netjes maken: aanrecht schoon, koffieapparaat en fluitketel afdoen. De kinderen maken hun eigen ontbijt en lunch en het is de bedoeling dat ze alles achter zich opruimen, wat steeds beter gaat
Bedden opmaken. Een opgemaakt bed is zo veel uitnodigender en rustiger aan het oog dan omgewoelde lappen. De kinderen doen hun bedden steeds vaker -en netter- zelf
Doekje over wasbak en toiletten
Luchten, al is het min twintig
Wat ik tegenkom aan was en rommel verzamel ik in een wasmand en ik breng het naar de juiste plek. Een stuk of drie stapelbare wasmanden helpen om alles
Stofzuigen of robot aanzetten
Iets verzinnen voor het avondeten, of op zijn minst checken of ik genoeg heb om iets eetbaars mee te maken als het zo ver is.
Deze dingen zijn de minimale dingen die ik moet doen om te zorgen dat het netjes is en eigenlijk heel de dag ook wel min of meer blijft.
Ik begin als de jongste twee uit bed komen en ben vaak klaar tegen de tijd dat ze naar school gaan en dan heb ik ook nog even bij ze gezeten als ze aan het eten zijn.
Het geeft me zo veel!
Een opgeruimd en fris huis, meteen aan het begin van de dag. Helderheid in mijn hoofd. Het gevoel wat gedaan te hebben. Een goed gevoel. Motivatie voor andere dingen die ik moet doen. Makkelijker kunnen improviseren. Minder kans om de rest van de dag te verlummelen.
Heb je wel eens gemerkt dat als je ’s ochtends dingen uitstelt, je de rest van de dag weinig meer gedaan krijgt en er echt heel veel voor nodig is om jezelf aan de gang te krijgen? Ik wel, dus ik houd me altijd aan mijn routine.
Als ik klaar ben met wat ik moet doen, schrijf ik soms een stukje, of een berichtje aan iemand en daarna ga ik, als het weer het toelaat, wandelen. Ik weet vrij zeker dat ik zonder die ochtendroutine, niet zou gaan wandelen. Want… nog zo veel te doen in huis!
Het is helemaal niet veel. Het is meestal niet veel. Het lijkt veel maar met de goede energie van de opkomende zon, is alles zo gedaan. En… als de kleren schoon zijn, de rommel onder controle is, de keuken en toiletten fris zijn en er een plan is voor het avondeten, is toch het allerbelangrijkste gewoon gedaan? De rest kan, als het moet, prima wachten.
Na twee dagen heel veel sneeuw verplaatsen (er viel een halve meter) is dit vandaag mijn uitzicht. Ik kan niet wachten om naar buiten te gaan voor de lol in plaats van om randen keiharde sneeuw van de sneeuwschuiver weg te hakken -zodat we met de auto de weg op kunnen- dus doei!
We denken dat we niets meer zelf kunnen. We zijn zo gewend geraakt om naar anderen te kijken als we iets willen veranderen in ons eigen leven dat gewoon ons eigen gezond verstand gebruiken ergens onder aan de lijst van opties bengelt.
Zo zonde!
In plaats van een uurtje met pen en papier te hersenstormen wat we zelf kunnen veranderen, op een manier die bij ons past, wenden we ons tot youtube video’s, instagram influencers, google…. om vervolgens keer op keer dure ingewikkelde methodes te proberen die niet bij ons passen waardoor we keer op keer de bevestiging krijgen dat we niet deugen.
Het is allemaal zo simpel
Het probleem is dat anderen aan simpele oplossingen niets verdienen.
De huisarts die niet doorvraagt over je drinkgedrag maar anti-depressiva voorschrijft. De ‘krijg je leven op orde’ instagrammer die je niet vertelt: ‘met een agendaatje van de Hema van 1,50 lukt het ook’: De bespaarblogger die je vertelt dat alle informatie uit haar cursus (nu van 279 voor 59 euro!), ook in duizendvoud op internet te vinden is, gratis. De voorheen ICT-manager-thans-meditatiegoeroe die met een flinke oprotbonus een paleisje op Ibiza kocht en jou als overwerkte midlifer nu vertelt hoe je innerlijke vrede vindt a raison van 1500 euro per weekend die ook gewoon zou kunnen zeggen: koop niet zo veel shit, pleur die telefoon weg, zoek een relaxtere baan en maak een wandeling.
Water
Ook zoiets. Als je meer water wil drinken heb je geen fles nodig die bijhoudt hoeveel je drinkt, of een app. Je kan gewoon een alarm zetten, of het drinken van een groot glas water verbinden aan een ander vast punt in je dag (toiletbezoek, na een maaltijd, bij het opstaan). Je bent niet debiel.
Je huis op orde
Soms heb je wat hulp van een ander nodig om je sh’t op orde te krijgen. De ochtend- en avondroutine, admin-uurtje en wekelijkse snelle schoonmaakbeurt van Flylady volg ik al jaren, aangepast aan ons huis en ons leven. Er is zo veel gratis informatie en echt, je hebt geen ingewikkelde boeken en plannen nodig!
Consequent zijn en bijhouden. Zo min mogelijk naar binnen sjouwen en zo veel mogelijk overbodige spullen wegdoen is mijn manier om het mezelf zo makkelijk mogelijk te maken en toch in een altijd op orde zijnd huis te wonen.
Alleen jij hebt jouw huis, jouw energie, jouw hoeveelheid kinderen, huisdieren, werk en tolerantie voor spullen etc. Jij weet wat er gedaan moet worden. Jij weet waar jouw knelpunten zitten. Ga daar gewoon mee aan de slag.
Veel is ook een kwestie van gewoon doen. De perfecte routine bestaat toch niet, want leven, enzo.
fitheid
Je kan de raad van een influencer volgen. De dochter van een kennis is zo’n influencerdame. Gezegend met een schitterend lijf, dat ze volgens haar instagram -maar niet echt- dankt aan groene poeders, begeleide workoutroutines en detoxprogramma’s. Ze krijgt 15% van de inkomsten van haar opdrachtgevers -mensen bestellen de spullen bij haar- en harkt zo naast haar administratieve baan, ongeveer 1500 – 2000 euro per maand extra bij elkaar. Briljant.
Als je nu gewoon eens meer ging bewegen? Fietsen of lopen naar de winkel, je schuur opruimen, de vloer dweilen, dansje doen, blokje om, trap nemen, auto verder weg parkeren, boodschappen doen bij verschillende winkels in plaats van de supermarkt, bushalte eerder uitstappen, ommetje in je lunchpauze (ook bij ‘slecht’ weer) en in plaats van naar de stad met een vriendin, een eind door de polder?
Als je drie keer je sportschoolabonnement elf maanden voor het jaar voor J.L. hebt gehad, probeer de vierde keer dan iets dat bij jou past. Er is echt wel iets dat je wel leuk vindt en volhoudt.
In plaats van dure detox-supplementen en sapkuren (al dan niet onder nog duurdere begeleiding) kan je ook stoppen met eten en na je diner, alcohol schrappen en suiker beperken tot feestelijke gelegenheden. Een zakje kruiden -mariadistel of paardenbloem- om thee van te maken en jouw lever is al snel weer zo goed als nieuw.
Effectief mediteren
Net als met mediteren. We maken dat zo moeilijk. We kopen apps en boeken en retraites waar we met 25 anderen leren van een ‘goeroe’ hoe we dan precies rust in ons hoofd krijgen.
Zet je telefoon en de wifi uit en staar eens uit het raam of naar je slapende kat terwijl je koffie drinkt. Of decaf. Of water. Of niks. Schrijf een brief, met de hand. Ga borduren of fiets een stukje om. Werkt ook! Dan kan voornoemde goeroe de hypotheek op dat paleisje op Ibiza niet meer betalen, maar dat is dan maar zo.
Als je elk ledig moment vult met die shit op je telefoon (nieuws, stasibook, berichten van 120 niet ter zake doende mensen en groepen in watsap) en in elke rij, wachtkamer of plaspauze gaat scrollen dan wordt het wel druk in je hoofd. Ik typte ‘ruk in je hoofd’. Ja, dat ook.
Als je vaker zulke momenten inlast, worden de gedachten in je hoofd vanzelf minder luidruchtig.
Therapeuten
Die hebben ongetwijfeld hun nut voor veel mensen. Maar wat denk ik ook belangrijk is, is dat je jezelf laat zien dat er zo veel goede dingen zijn. Je kan het verleden nooit veranderen maar je kan wel de mooie dingen in het leven opzoeken en je eigen leven veranderen. Misschien niet in een maand maar wel in een jaar.
Je kan blijven spitten en herkauwen en dat vult ongetwijfeld menig therapeutenportemonnee maar…. wat de laatste jaren uit onderzoek blijkt is dat onze persoonlijkheid tot op hoge leeftijd zelfs, veel minder statisch is dan we dachten. Je hoeft niet te blijven hangen in onrecht dat je is aangedaan.
Lees oude filosofen, doe je rug recht, schouder naar achteren en kin omhoog, bevrijd je van ketens die je gevangen houden in een bepaalde situatie, gun jezelf een bos bloemen en een heerlijk boek of een luxe koffie in een cafeetje, vervang negatieve gedachten door positieve, adem frisse lucht, houd een dagboek bij (geen klaagboek), bedenk hoe je je leven leuker kan maken, begin een hobby, kijk vogels, probeer andere mensen niet te veranderen, bemoei je met je eigen zaken, neem jezelf niet zo serieus en als iets mislukt, leer er dan van.
Je eigen stijl
Ook daar wordt groot geld mee verdiend. En ik zeg niet, dat iemand met een oog voor stijl je niet op weg kan helpen. Hulp van buitenaf om je op weg te helpen, kan soms echt een goede investering zijn.
Maar… we weten zelf toch wat we echt leuk vinden? Als je getrokken wordt naar fleurige jurkjes en hoge laarzen, moet je geen lichtblauwe jeans en sportschoenen kopen. Als victoriaanse huizen en interieurs je doen ‘oh’ en ‘ah’, ga dan niet naar Ikea.
Kijk eens een tijdje helemaal geen pinterest, social media, tijdschriften of zulks. Wat komt er bovendrijven bij jou? Misschien is dat helemaal niks en boeit het je eigenlijk helemaal niet zo. Ook een bevrijding. Misschien wil je meer comfort, meer eenvoud of meer kleur, of minder rommel. Of voel je je in die nieuwbouwblokkendoos eigenlijk als een konijn in een stoofpot.
We gaan op zoek naar ‘inspiratie’ maar de ware inspiratie komt uit jezelf. Je kan van alles mooi vinden maar dat wil niet zeggen, dat je het zelf ook wil. En dat doen we wel vaak: we zien iets dat bij een ander heel leuk is maar dat bij onszelf totaal niet blijkt te werken of we kopen wat we altijd kochten, terwijl we dat helemaal niet mooi meer vinden.
Gezond eten
In ons hoofd weten we hoe we eruit willen zien. Bij welk gewicht we ons goed voelen. We weten bij welk eten we ons goed voelen (zo lang je je systeem niet stelselmatig overspoelt met alcohol, suiker en sterk bewerkte voeding). Of we tweemaal per dag kunnen eten, of liever vier. We kennen onze valkuilen. Als je naar jezelf luistert en je eigen gewoontes onder de loep neemt kan je veel eenvoudiger een gezond levenspatroon aanmeten dan wanneer je de hypes volgt.
Die ander…. heeft die jouw geslacht, jouw cyclus, jouw beperkingen, jouw sterke kanten, jouw mate van activiteit, jouw lichaamsbouw? Nee.
Als je je eerst daar in verdiept, bespaar je jezelf een boel hypes om achteraan te lopen.
Trends
Mensen die op hun gemak en zelfbewust zijn en goed in hun vel zitten, zien er altijd goed uit, of ze nu heel excentrieke of juist ingetogen kleding dragen, of iets er tussenin.
Ik zag een tijdje terug een vrouw, ik denk dat ze goed in de zestig was. Ze droeg een rechte leren broek, een grijze mantel, schoenen met een bescheiden hak, een wollen trui en had lang grijs haar in een losse vlecht. Ik vond haar prachtig. Ze liep niet te pronken en de leren broek maakte haar geenszins ordinair. Ze was gewoon goed verzorgd, netjes, niet alledaags en zo te zien volledig op haar gemak met zichzelf. Zulke mensen zien we maar zelden, maar ze zijn een lust voor het oog.
In de wereld van influencers en celebs en microtrends is dat een bijna vergeten kunst: een eigen stijl.
Minder mensen verdienen eraan als je eigen stijl kent en volgt. Als je je niet laat leiden door lijstjes als ‘tien dingen die elke vrouw boven de dertig in haar kast hoort te hebben’ en onzin gelooft zoals dat je boven je zoveelste levensjaar een bepaalde roklengte of materiaal niet meer behoort te dragen.
Jezelf de moeite waard vinden is gratis en maakt alle verschil.
Je kan veel meer dan je denkt.
We vinden onszelf terug in eenvoud. In stilte.
Merde, wat een lange post werd dit! Maar het is een van mijn favoriete onderwerpen: dat je gewoon zelf kan beslissen wat goed voor je is. Hoe je beter leeft zonder dat de tusenlapper 1 uit je zakken waaien, zo de knip van allerhande slimme verkopers in terwijl je aan het einde van de rit nog geen meter bent opgeschoten omdat jij nu eenmaal niet het lijf en leven hebt van die vlotte verkoopster of erger nog: die jonge single productivity-bro aan de andere kant van de wereld?
Goed. Ik ga nog maar eens een stukje sneeuw ruimen. Er is sinds gisteren een centimeter of veertig naar beneden komen zetten. Meditatie en work out in een 😀
Waarom geeft het zo veel voldoening om in januari op te ruimen, op te maken wat we hebben en alleen het hoognodige te kopen? Ik weet het niet. Het geeft me zo veel meer dan de overdaad van december, hoe simpel we het ook houden.
Wat ik wel wil doen, is wat meer basisproducten op voorraad nemen. Rijst, meel, pasta en havermout. Ik wil een eenvoudigere maar nuttigere voorraadkast. Wat er nu in staat: 12 potten sambal, een zakje vieze schuimpjes, jam, oestersaus, marsepein, flatbrød en strooisel voor op taarten. Ik hoef niet te preppen voor een zombie-apocalyps maar hier kan ik niet zo veel mee.
Zoals in Fight Club wordt gezegd: “A house full of condiments and no real food. If you don’t know what you want, you end up with a lot you don’t.”
In dit geval dus letterlijk. Maar zo gaat het vaak.
We weten niet wat we willen dus we nemen maar mee wat ons aangeboden wordt en wat makkelijk is. Een maaltijdpakket of Netflix of shirts van het aanbiedingenrek of spaanplaat meubelen of de ‘feiten’ van het acht uur journaal of het pad dat onze ouders of de ‘maatschappij’ verwacht dat we volgen.
We kiezen voor de franjes en het uiterlijk vertoon maar niet voor het echte leven.
Voor het aankondigen van het zoveeljarig huwelijk op facebook en foto’s van het grote feest terwijl je elkaar al in geen drie maanden hebt aangeraakt.
Voor een jas en schoenen die er leuk uitzien maar die totaal nutteloos zijn als je een wandeling maakt die langer dan van de voordeur naar de auto is.
Voor een Instagrambaar huis vol met mooie spulletjes maar zonder echt comfort. Banken zonder armleuningen en tafels waar je je voeten niet op mag leggen.
Voor een carrière en het geld dat het brengt op kantoor terwijl we het liefste buiten zouden zijn met de wind in de haren en dan maar geen leaseauto en dertiende maand.
Voor scrollen in plaats van een boek.
Voor makkelijk verteerbare AI-slop in plaats van een met liefde gemaakte documentaire over een lastiger onderwerp.
Voor heel veel smaakjes maar niet voor voeding. Heel de dag snacken, in plaats van fatsoenlijke maaltijden.
Dingen met substantie, maken ons meer tot een heel mens dan alle decoratie, fluf en versiering. Ik denk dat ons leven meer diepgang heeft, als we ons juist meer richten op ‘real food’ in plaats van de ‘condiments’.
Als dat eerste op orde is, kunnen we -met mate- wat van het laatste toevoegen.
Ik ben begonnen met foto’s sorteren en toch maar ‘in de cloud’ zetten. Onlangs begaf een externe geheugenkaart het, een soortgelijke als waarop ik al onze foto’s heb staan. Oei!
Ze staan ook op de oude laptop (waarvan de lader kapot ging en niet langer nieuw of tweedehands te krijgen was) en als we de harde schijf eruit halen, kunnen we die uitlezen. Ik wil niet al mijn foto’s kwijt zijn mocht er iets gebeuren en de huidige laptop heeft te weinig schijfruimte. Zo word je eigenlijk gedwongen…
Jottacloud
Ik koos voor Jottacloud, dat is gebaseerd in Noorwegen en valt onder privacy-wetgeving van de EU en niet de Amerikaanse. Niet dat de CIA veel te zoeken heeft in de huis-, tuin- en keukenplaatjes die ik erop zet, maar toch.
Van elk jaar heb ik zo’n 50 foto’s gekozen. Ik ben nu in 2015 met uploaden en nog steeds ruim binnen de marges van het gratis abonnement.
Ik heb gekeken voor het maken van een fotoboek maar dat vond ik erg duur, ik denk dat ik binnenkort foto’s laat afdrukken en als dat gedaan is, de foto’s weer uit de cloud verwijder.
Niets mis met een schoenendoos met foto’s. De kinderen vinden het hartstikke leuk om ze te bekijken, de paar die we hebben.
Ik denk dat dit iets is waar we veel te moeilijk om doen.
We maken veel te veel foto’s.
Gebouwen in een vreemde stad, ons eten, een straatartiest, de zee, zee, zee, zee, zee, schoenen die we wel of niet willen kopen, vijftig foto’s per dag van een nieuwe baby, tien foto’s van het uitblazen van kaarsjes op de taart, zonsondergangen, mosjes, dieren in de dierentuin…
Wat heb je er allemaal aan? Wat voegt het toe? Echt niets!
Vroegah kon je niet overal foto’s van maken dus dat deden we ook niet en dat misten we ook niet. Ik vind het leuk om mooie dingen die ik zie, vast te leggen maar 9 van de 10 keer, verwijder ik deze beelden ook weer dus ik ben daar nagenoeg mee gestopt.
We bewaren te veel foto’s.
We maken 1000 keer meer foto’s van vroeger maar hebben nog steeds het zelfde sentiment als toen je met je rolletje naar de Kruidvat moest en 36 foto’s in een jaar, of langer, maakte.
Weggooien mag best. Selecteer alle foto’s die je in een maand maakte en deselecteer degene die je wilt houden. Verwijder de rest.
Als je ze eenmaal in de prullenbak ziet, zie je dat je ze echt niet meer hoeft te hebben om toch je herinneringen te behouden.
Wat een mooi aantal is bepaal je zelf, ik heb er tussen de 5 en 20 per maand.
Het is zo’n plezier om door je foto’s te scrollen en alleen maar leuke foto’s te zien!
We maken foto’s te ingewikkeld.
Ik ben geen voorstander van alles zonder pardon en selectie vooraf in de cloud. Datacenters gebruiken gigantische hoeveelheden stroom, koelwater en kostbare metalen en naar mijn idee moeten we ons gebruik ervan, zo veel mogelijk beperken.
Waarom maak je foto’s? Voor de herinnering. Om die te kunnen delen, ook. In mijn beleving is het niet zo erg, als ze niet perfect gesorteerd zijn. Wat maakt het nou uit of iets in 2015 of 2016 was? In je eigen hoofd ligt ook niet alles op datum.
Hoeveel mensen doen maar niets met hun foto’s omdat het er zo vreselijk veel zijn en de klus onmogelijk lijkt?
Uiteindelijk zien ze ze zelden nog, omdat 500 kiekjes van een weekje Griekenland, overweldigend is terwijl je je tien mooiste foto’s veel makkelijker zou kunnen gebruiken in een album, om af te drukken of te delen met iemand zonder dat diegene nooit meer op visite wil komen uit angst dat je een half uur gaat scrollen op de vraag ‘hoe was de vakantie?’.
Pasgeleden vertelde iemand me dat ze over de 1000 foto’s had van een rondreis door Afrika. Dan vraag ik me toch af hoe je die vakantie hebt beleefd. Met je eigen ogen of voor 90% van de tijd door een lens? Had je het niet beter kunnen beleven?
De onzin van albums
En als we iets mee doen met onze kiekjes, dan moeten ze in een album, denken we. Via internet gemaakt, of ouderwets ingeplakt en voorzien van stickers en teksten en kaartjes en bonnetjes.
Hartstikke leuk, als je er tijd voor hebt, als het je hobby is en als je het met plezier doet.
Het moet niet ons zoveelste project worden waarmee we onszelf uitputten of dat we ‘moeten’. Of erger, dat we na een paar avonden tevergeefs gedoe aan de kant schuiven, terwijl het toch achter in ons hoofd blijft zitten om te doen.
Waarom niet gewoon je leukste foto’s uitprinten en bewaren in een schoenendoos? Het is goedkoop en laagdrempelig, je hebt in elk geval een afdruk zonder dat je avond aan avond zit te plakken en schuiven en hannesen met een nooit meewerkende fotoalbumprogramma’s.
Daarna ook niet moeilijk doen, als er vingerafdrukken op komen is dat mooi: dat betekent dat ze bekeken worden.
De foto’s van 18 jaar kinderen en onze jaren ervoor kwijt in de doos van een paar sneakers.
Anyway…
Scheid het koren van het het kaf. Houd alleen je pareltjes.
Beperk het aantal. 50 of 100 per jaar, is meer dan genoeg.
Maak niet te veel foto’s en niet van allerlei onzin. Beleef de dingen zelf.
Beperk cloudopslag omdat dat ook milieuvervuilend is.
December is een duurdere maand; ook al begin ik vroeg met cadeautjes kopen en doen we niets geks verder, toch zijn er kleine uitgaven die bij elkaar een wat grotere uitgave maken. De man nam veel vrij om de badkamer af te maken, dus het salaris was minder dan normaal aan het einde van december.
Januari is goede maand om te doen wat iedereen doet: uitgaven beperken. Ik vind het heerlijk na de overdaad van december om in de eerste maanden van het jaar zo min mogelijk uit te geven.
Use it up, wear it out….
Het is de ideale maand om te gebruiken en op te maken wat we hebben. Om uitgaven tot het minimum te beperken en alleen te kopen wat nodig is. De regels voor een low- of no buy maand bepaal je natuurlijk zelf maar de focus moet wel liggen op het kopen van basisbehoeften en het zo veel mogelijk vermijden van al het andere.
Maar wat als je iets nodig-nodig hebt
Er zijn soms dingen, die we nodig hebben die niet vallen onder ‘boodschappen en brandstof’. Scheurt je broek op een niet-repareerbare manier dan heb je een nieuwe broek nodig als je er niet nog twee in de kast hebt liggen. Begeeft je koffiezetapparaat het, dan kan je proberen of opschenkkoffie je nieuwe koffie-obsessie wil worden maar is het begrijpelijk dat je een nieuw -liefst nieuw voor jou– exemplaar koopt.
Het moet geen stok worden om jezelf mee te slaan. Drie kringloopwinkels af voor een nodig ding terwijl je lijf -en geest- schreeuwen om een paar uur met een boek op de bank, is contraproductief.
Waarom low buy beter werkt…
Ik weet dat de kans dat ik een passende broek tweedehands vind, praktisch nul is. De provincie waar we wonen is vijf keer groter dan Zuid Holland met minder dan een tiende van de bevolking: het aanbod is hier kleiner en te ver verspreid. Kopen via internet als ik niet kan retourneren, doe ik niet met broeken. Mijn enige nette broek is dun en luchtig en het is min elf. Ik heb een legging -die maar bij twee truien past- en een nepleren broek, wat de meest koud aanvoelende stof is die er is. Ik moet een nieuwe broek. Sans schuldgevoel. Want nodig-nodig.
Tijdens een strikte no buy zou ik me kunnen behelpen met een panty onder mijn frisse broeken maar ik word iebelig bij te veel lagen of te strakke kleding. Ik zou het kopen van deugdelijke winterschoenen voor de jongen -die besloot zijn voeten nog een maatje te laten groeien- kunnen uitstellen tot februari maar kopen moet ik ze toch.
Het gaat om verbetering, niet perfectie. Daarom een low-buy. Eigenlijk wil ik van heel 2026 een low-buy year maken. Mijn valkuil is nieuwe kleding als het warmer en lichter weer wordt en spullen voor in huis in de zomer. Mijn intentie is om dit jaar het licht te omarmen, in plaats van herfstvibes in huis te willen maken in de zomer.
Het doel van je low buy periode
Je doet het om je relatie met nieuwe spullen en consumptie te veranderen, niet om het jezelf nodeloos ingewikkeld te maken.
Niet om jezelf te straffen voor slechte beslissingen in het verleden, daar kan je toch niets meer aan doen. Alsjeblieft, houd ze ook niet bij je omdat je denkt dat je er zo ‘je geld uithaalt’; het enige wat je doet is je heden vervuilen met foutjes uit het verleden. Verkoop het of geef het weg maar verwijder het uit je leven.
Het zou een positieve aangelegenheid moeten zijn waarbij je kijkt naar wat het je oplevert.
Er zijn zo veel dingen om te willen en hoewel we lang niet aan elke gril toegeven, wordt toch een groot deel van onze aankopen niet door onszelf verzonnen.
Kopen in plaats van veranderen
We denken dat we om een verandering te maken, spullen nodig hebben. Elke dag wandelen? Dan hebben we een wandelbroek, wandelschoenen, wandelstokken en een rugzak nodig. Spieren opbouwen? Een sportoutfit -of twee-, kettle bells, gewichten, een yogablok en -mat en een fitbit kunnen dan niet ontbreken.
Besparen? Hmm… broodbakmachine, notitieboek voor uitgaven, een mooie portemonnee voor je cash, bakjes om restjes avondeten in te bewaren, een nieuw wasrek, een douchewekker, wat radiatorfolie, deurborstels en stekkerdozen, een kilo marseillezeep om zelf wasmiddel te maken en een stapel van die leuke bijenwasdoeken helpen je op weg.
Nee, doe het niet!
Het is onzin. Het geeft ons een goed gevoel om die dingen te kopen, van bezig zijn met ons nieuwe leven en het serieus nemen maar we kunnen beter ons gedrag veranderen dan nieuwe spullen kopen. Die kan je altijd nog kopen, als je al die positieve veranderingen, daadwerkelijk hebt gemaakt voor langere tijd.
Vermijd iedereen die je iets wil verkopen, die je wil veranderen of die je vertelt dat je niet goed genoeg bent!
Voor mij is het het meest effectief -paradoxaal genoeg- om me niet bezig te houden met hoe ik denk dat ik zou moeten zijn en het vermijden van mensen die me vertellen dat ik moet veranderen.
Voor positieve verandering heb je spullen nodig, vertellen deze mensen. Een betere stofzuiger of føhn. Een t-shirtopvouwgadget of een stoomstrijkijzer. Een nieuwe garderobe. Dit kookboek. Handige opbergdozen of zelfs een opslagruimte. Of een geurkaars, zijden pyjama en nieuwe crème, want #selfcare.
Val er niet voor. Een opgeruimd huis, gezonde maaltijden en op tijd naar bed doen vele malen meer voor jou, je gezondheid en plezier in het leven dan al die rommel.
Zelfpraat
Belangrijk is ook hoe je tegen jezelf hierover praat. ‘Ik mag het niet kopen van mezelf’ klinkt veel negatiever dan ‘ik kies ervoor dit nu niet te kopen’ of ‘ik verkies lichtheid en rust boven het vergaren van overbodige consumptiegoederen’ en ‘mijn kostbare jaren op aarde gebruik ik liever voor het verrijken van mijn geest dan het verarmen van de aarde en mijn financiële positie’ 😀
Voor mij is niets overbodigs kopen een van de meest effectieve manieren om lief voor mezelf te zijn. Want denk eens na…
Ik hoef er niet uit om spullen te kopen en mijn tijd niet te verdoen met online vergelijkingen
Ik hoef geen aankopen te retourneren; altijd een lastig proces
Ik hoef me niet schuldig te voelen om geld dat ik uitgaf en beter aan iets anders (goede doelen, noodfonds) had kunnen besteden of kunnen sparen
Ik heb het relaxte gevoel van meer dan genoeg geld hebben tot het einde van de maand
Ik maak mijn huis en mijn leven niet zwaarder met dingen die niet nodig zijn voor een gelukkig leven
Ik hoef niets naar de kringloop te brengen omdat ik het zat ben, of te verkopen
Ik houd van het aangename lichte en serene gevoel dat dit alles geeft
In een boek van Leonard Koren over Wabi Sabi las ik de quote ‘pare down to the essence but don’t remove the poetry‘.
Op weg naar een simpeler leven heb ik wel eens gedagdroomd over gewoon helemaal volledig opnieuw beginnen. Alles achter ons laten en beginnen ‘from scratch’. Natuurlijk was dat niet mogelijk. Of wenselijk. Of een serieuze optie. Gelukkig kunnen we aan dingen denken zonder ze daadwerkelijk uit te willen hebben of uitvoeren.
Mede door wat we zien op internet en vooral sociale media, hebben we een heel verkeerd beeld gekregen van hoe onze huizen en onze levens die zich daarin afspelen eruit zien. Altijd lege oppervlakken, opgeruimde keukens en nooit ontsporende kledingkasten, schoenenkasten of collecties zijn een illusie, zeker als we ons huis met meerdere mensen delen en alles in matchend greige want stel je voor dat je iets hebt dat je aanspreekt zonder de goedkeuring van het algoritme.
Maar… in een gestyled perfect plaatje voor de buitenwereld is ook geen poëzie. Daarin is gestylede maar niet houdbare ‘perfectie’. De poëzie zit in de chaos en de gekke dingen die niet in het perfecte plaatje passen. De dingen die we meestal niet delen op sociale media. Of waar dan ook.
niet esthetisch verantwoord peperkoekhuisjes bouwen en versieren
De dingen waaraan mensen zien dat er daadwerkelijk mensen in een huis wonen, en wat die mensen dan graag doen en belangrijk en mooi vinden.
In een schattig kerststukje in een goud potje bestrooid met glitter, gemaakt op de juleverksted (kerstwerkplaats) bij de tante van een klasgenootje. In het bakje met babykleertjes achter in de klerenkast dat je soms pakt en bekijkt. In niet matchende bekers voor warme chocolademelk. In tekeningen op de ramen. In de deken die oma haakte, tien jaar geleden toen de jongste geboren werd. De geur van een stoofpot of een cake in de oven. Een verlaten stilleven van Sylvanian Families en hun huisraad waar de halve dag mee is gespeeld en niet opgeruimd. Een kat die in de vensterbank ligt te zonnen. En verharen. Een flakkerend vlammetje van een kaars. Aangebrande karamel op tafel -en in de lamp- na het versieren van peperkoekhuisjes. De foto’s boven het bed van DL3 die ze zelf heeft opgehangen. Zelfgemaakte versieringen in de kerstboom. Altijd te veel jassen aan de kapstok en schoenen op de mat. De kerstman met zijn uitschuifbenen die het hele jaar door het huis zwerft omdat het zielig is hem op zolder te zetten. De vlek op de muur van toen een kind daar inkt morste. Het kitscherige schilderijtje in de gang dat altijd een (mentale) glimlach opwekt bij het binnenkomen. De nergens bij passende maar vrolijke schaaltjes voor liflafjes. Legopoppetjes in plantenbakken. Ramen met vingerafdrukjes aan de onderkant. De kwakkelende plant die je terug tot leven probeert te brengen. De babyfoto’s bij vriendin L van de inmiddels volwassen kinderen op het toilet, die daar al 15 jaar hangen (de kiekjes, niet de kindjes). Pantoffels met een gat. Een familie katten van klei die staat te drogen op de kachel. Een bak met random lectuur waarvan je hoopt dat het interesse opwekt bij huisgenoten. De uitvergrote foto van de mooiste zonsondergang ooit tijdens die heerlijke vakantie. De pot met muntgeld waarvan je in de zomer een dagje weg financiert.
Enfin, dat idee dus.
De dingen die de online wereld probeert weg te poetsen. En ja, ik houd ervan als de spullen in kastjes staan, als oppervlakken leeg zijn, als de kerstboom weer naar zolder is, als alles schoon en fris is enzovoort maar ik weet ook dat het juist die dingen zijn, die ik niet zou willen missen.
De dingen die aangeven dat we hier leven en dingen doen en onszelf kunnen zijn.
Weinig dingen luchten zo heerlijk op als na de kerst alles opruimen. De boom gaat nog niet weg; van mij hoeft hij niet te blijven maar man en kinderen willen hem houden tot met oud & nieuw. Vooruit. Maar verder…. haal ik met zo veel plezier de bezem door… alles 😀
Ramen en deuren open, wierook aan. Dat is koud -het is min 7- maar frisse lucht naar binnen en de gestagneerde lucht eruit doet zo veel voor de energie van het huis en ook mijn eigen energie!
As uit de houtkachel, naar de tuin. Kinderen nieuw hout laten halen. Raampje schoonmaken. Rond de kachel stofzuigen.
Vuilnisbakken legen en schoonmaken.
De keuken krijgt een wasbeurt. De glazen kookplaat weer blinkend schoon, kastjes afdoen, aanrecht een sopje, niet vaak gebruikte ingrediënten die in de loop der tijd in de keuken verzamelen weer terug naar de voorraadkast, vloer dweilen, afzuigkap schoonmaken en het filter in de vaatwasser, net als de wasbare delen van het koffiezetapparaat.
Eten dat op moet, opeten. Ik koop geen extra eten voor kerst.Als we hier in de middag een stukje gebak eten of later lunchen, heeft niemand al meer echt trek in avondeten 😀 Opmaken wat er nog is en morgen fijn verse spulletjes kopen, is goed. Voor vanavond maak ik feta-tomatenpasta, chili (sin carne) voor chilimonster en nasi voor de man. Daar hebben we de komende dagen ook nog plezier van, want ik maak een grotere hoeveelheid van alles.
Cadeautjes waar ik niets mee kan, te koop zetten of naar de kringloop brengen. Niet van toepassing hier want ik kreeg leuke cadeautjes (zoals deze) maar je kan er maar beter korte metten mee maken, voor het permanente bewoners worden. Heb je een betere versie van iets ontvangen, geef de mindere versie dan een nieuw huis
Kerstdecoratie die niet is gebruikt, gaat weg. Vorig jaar decoreerden DL2 en DL3 een uitgezaagde kerstboom met stickers maar het was nogal haastwerk, tegen sluitingstijd op een kerstmarkt van de school van DL1. Ik kijk of ik de stickers eraf kan halen zodat de boompjes kunnen worden hergebruikt en dan kunnen ze doorgegeven of mooi gemaakt, zo niet dan gaan ze in de kliko. Niet alles waar ze ooit drie stickers op hebben geplakt, hoeft bewaard
Andere kerstspullen gaan ook weer in de doos. De boom kan blijven staan maar verder heb ik het nu wel gezien. De kerstsokken zitten in de was, kerstkaarsen en julenisser zien we volgend jaar weer. Alleen onze grote Nisse blijft altijd rond in huis zwerven want we vinden het een beetje zielig om hem 50 weken per jaar op de koude zolder in het donker te zetten
De peperkoekhuisjes. Er is meer dan genoeg gesnoept de laatste weken maar ik vind het zonde om ze weg te doen. De kinderen mogen er een stukje van eten elke dag, tot oud & nieuw en dan gaan ze in de bruine kliko. Als ze nog lekker zijn, want de smaak gaat er wel af.
Even alle achterstallige huishoudelijke klusjes bijwerken. Het is niet veel; een was ophangen, cadeautjes een plek geven en de dagelijkse dingen maar het kan erbij inschieten als we met zijn allen thuis zijn en mijn routines niet soepel verlopen als op gewone dagen. De kussenovertrekken van de bank in de was want stoffig na badkamerklus.
Als het weer het toelaat, zeem ik de ramen aan de buitenkant. Nu vriest alles meteen vast maar de binnenkant doe ik wel. Altijd ernstig hoeveel zwart eraf komt tijdens het kaarsenseizoen maar ik vind kaarsen te gezellig om achterwege te laten. Ik heb led-kaarsen geprobeerd maar… het was niet hetzelfde. Dan maar een keer extra zemen.
En een ontrommelrondje. Even met een wasmand door het huis en alle rommel erin verzamelen. Dingen die naar een andere plek moeten, lege verpakkingen, zwervend wasgoed… ik verzamel alles en daarna gaat waar het naartoe moet; wasmand, vuilnisbak, kinderkamer… dat gaat makkelijker dan dingetje voor dingetje.
Voor batterij-aangedreven dingen (lichtsnoeren of kleine kerstboompjes bijvoorbeeld): batterijen eruit en in een apart zakje bewaren zodat ze niet gaan lekken.
Losse eindjes afwerken. Statiegeld inleveren. De van de man gekregen vogelhuisjes ophangen zodat m’n lieve birbs ze kunnen gebruiken als schuilplaats tegen de kou. Repareren wat kapot is. Opmaken wat op moet (ik heb een grote glazen pot leeggemaakt om zuurkool te maken straks). Gewoon, alles weer ‘glad’.
Ik heb inmiddels wel een manier gevonden om kerst met meer plezier te vieren. Ik houd van vier weken lang elke avond julekalender kijken, een serie waarvan er elke dag een aflevering op tv is. Van peperkoekhuisjes versieren met de kinderen. Van de hysterische kerstboom. Kinderen die blij zijn met hun cadeautjes. Van de winterzonnewende. Van de magische sfeer op de donkerste dagen. Lichtjes en kaarsen en A Muppet Christmas Carrol kijken. En ‘Christmas as Usual’ is ook voor de derde keer nog leuk.
Maar nu is het genoeg geweest. De bezem erdoor geeft goede nieuwe frisse energie na de stroperigheid die december te hebben.
Het weer werkt mee: het is zonnig, de lucht is ijsblauw, het is licht, het vriest. Na de lunch gaan we fijn på tur nadat we gisteren bijna heel de dag binnen waren.
Er is tegenwoordig een boel fake shit op YouTube maar daar kijken we gewoon niet naar. Video’s zonder gezicht of AI ‘kunst’ markeer ik als ‘niet geïnteresseerd’ of ‘aanbeveel dit kanaal niet’. Er zijn gelukkig zo veel geweldige, mooie, interessante, emotionele, kippenvel gevende, inspirerende video’s.
’s Avonds kijkt de man vaak Top Gear en ik zit graag naast hem maar het maakt concentreren op een boek lastig. Daarom kijk ik dan YouTube, het liefst naar dingen waar ik nog iets van leer. Ik bedoel… hoeveel video’s over minimalisme, besparen of slow living kan een mens kijken. Na een tijdje heb je het wel gezien.
Dit is een selectie van de dingen die ik dit jaar met veel plezier heb gekeken en hopelijk zit er ook voor jullie iets leuks bij.
Aanbevelingen zijn welkom in de commentaren natuurlijk!
Over duifjes. Duifjes zijn lief. Duifjes verspreiden geen ziektes. Duifjes zijn door mensen ‘gevormd’ om boodschappen voor ons over te brengen toen we nog geen telefoons hadden en afgedankt toen we iets ‘beters’ vonden. Duifjes hebben onze verzorging nodig want ze zijn van ons afhankelijk. Gemaakt. Door ons. Hoe iemand duiven behandelt, zegt veel over diegene zijn karakter. Kijk hoe mooi ze zijn. Oh, en leer je kinderen hoe leuk het is om ze te voeren in plaats van ze weg te jagen, ffs.
En ja, dat klopt min of meer, behalve dat Jul van oudsher geen christelijke viering is maar vooruit. Hygge heet hier kos (koes) en zijn deze dingen koselig. Er is julekos en daarna romjulskos. En mensen koser seg.
Weer wat geleerd.
Anyway.
In tijd van het jaar waarin alles tot stilstand komt, in de tijd buiten de tijd (blogvriendin Anuk schreef er een mooi verhaal over, hier) worden we geacht het Feest van het Jaar te vieren met familie, feestelijke kleding en decoratie, een vijfgangenmenu en cadeaus, ondanks dat we alles al hebben, dat we heel het jaar al meer dan genoeg eten en dat een verplichte avond met (schoon)ouders niet hoog op lijstjes met ‘dingen die ik het liefst doe’ staat.
Voor we kinderen hadden, deden we niet aan kerst, afgezien van een verplicht bezoek aan mijn ouders. De uitbundige viering van kerst is geen feest dat past bij hoe ik me voel in deze tijd. Ik voel altijd een weerstand tegen het hele idee van drukte en overdaad in een tijd bedoeld voor bezinning, reflectie en rust.
Ik zal mijn kinderen ook nooit verplichten om op te komen draven met kerst, later. Als ze komen: hartstikke leuk. Komen ze niet, dan hoop ik dat ze genieten van wat ze wel doen.
Met de zonnewende proost ik in gedachten op de terugkeer van het licht. Ik geniet van ochtenden met koffie, een kaars, wierook en de houtkachel aan als het huis nog stil is. Het is nu 8 uur maar ik zie nog geen verschil tussen de berg en de lucht; het is nog aardedonker maar er ligt een wel een laagje poedersneeuw. Jeej!
Onze kerst is simpel en ik voel geen behoefte om er iets ingewikkelds van te maken. We maken een lange wandeling voor kerstavond, dat hier de belangrijkste kerstdag is. Daarna openen we cadeautjes. Ik begin ergens in augustus met het verzamelen van cadeautjes en ideeën van wat iedereen wil. Zo bespaar ik me de stress van cadeautjes kopen op het laatste moment.
Vervolgens liflafjes op de bank met een film, The Muppets, of Aardman’s Shaun the Sheep -the Flight Before Christmas. We eten altijd met zijn allen aan tafel, dus dit is leuk en bijzonder. En simpel 😀
De dag erna een uitgebreidere lunch met broodjes, vruchtenyoghurt, beleg en julebrus (kerstfrisdrank).
En verder? Niks. Gewoon niks. Man heeft een klusverbod tot de 26e. Ik doe niet meer dan het hoognodige. E-reader is opgeladen, leuke boeken gedownload. Boodschappen zijn gedaan. Huis is netjes genoeg. Uitrusten. Bijkomen. Niets hoeven. Niets kopen. Nergens heen, behalve een wandeling maken.
Een paar ideeën voor een simpeler kerst:
Behoud wat betekenis heeft voor jou en je gezin en vergeet de rest. Voel je niet verplicht om mee te doen aan dingen die opgedrongen worden omdat anderen er goed geld aan verdienen want echt, een andere reden is er niet voor kersttrends, champagne, allerlei voorverpakte luxe, feestkleding en verplichte cadeaus. Niet dat deze dingen per definitie verkeerd zijn maar het bijna verplichte karakter ervan wel, mijns inziens.
Ruim op voor je decoreert. Een vol huis verder opvullen met nog meer kerstspullen, geeft stress. Misschien kan je tijdelijk dingen naar een andere plek verhuizen zodat alles wat meer ademruimte heeft of je decoratie verminderen?
Eet niet meer dan normaal en beperk verleidingen. Plezier in wat we eten, komt van de eerste paar hapjes, niet van de hoeveelheid. Eet of drink niet omdat mensen zeggen dat je anders ongezellig bent; ze willen alleen niet nadenken over hun eigen overeten of drinkgedrag. Je bent niet verplicht op te eten wat mensen je aanbieden.
Houd decoratie simpel. Misschien wil je wel helemaal geen kerstboom? Of een kleintje, in plaats van een levensgrote? Simpel is goed. Een kaars in een windlicht, in plaats van grote kerststukken? Een mooi lichtsnoer in de vensterbank? Of kies voor geur -kruidnagel- kaneel- en sinaasappelolie- en muziek in plaats van spullen.
Houd het eten simpel. Ga geen dingen maken die je nog nooit hebt gemaakt. Vraag aan gasten of elk een gerecht mee wil nemen, in plaats van alles zelf op te tuigen. Een fijne wijn, goed brood, beleg van de delicatessenwinkel en een fijne salade is een feestmaal op zich.
Houd de dagen rond kerst zo leeg mogelijk. Zeg ‘nee’ tegen dingen en mensen (!) die je laatste restje energie opzuigen.
Beperk het geven van cadeaus tot een paar mensen en een paar gaven. Laat ruim van te voren weten dat je het anders wil doen.
Ga na wat te veel tijd kost, frustratie oplevert en irritatie oproept. Zorg dat je er zo min mogelijk last van hebt. Je schoonmoeder in de gang zetten tijdens het kerstdiner kan vermoedelijk niet, maar er zijn zo veel andere dingen die onze emmers vullen waar we wel zelf invloed op hebben.
Stuur kinderen naar buiten. Doe de bel uit en de deur op slot. Pak een boek, iets drinken en geniet van een paar stille momenten. Ik stuur de kinderen lopend om eieren bij de boerderijwinkel. Zijn ze lekker een uurtje buiten en ze doen nog wat nuttigs.
Vermijd winkels waar mogelijk. De een kan er beter tegen dan de ander maar mensen evolueerden in een omgeving waarin we in ons leven misschien 200 andere mensen tegen kwamen, waarin we leefden van wat we vingen en plukten, waarbij rennen de snelste manier van voortbewegen was en de grootste herrie kwam van onweer en niet in winkelcentra met duizenden anderen waar Mariah en George nonstop uit de speakers gillen en waarbij je 300 keuzes hebt uit kerstdesserts. Er is een reden waarom je je moe voelt.
Beperk digitale herrie tot een minimum. Meld een digitale retraite, stop je simkaart in een dumbphone en leg je smartphone in een andere ruimte. Negeer het nieuws en sociale media. Doe alleen op het web wat je energie geeft (een stukje typen naar een vriendin, een meditatie of cursus, een enkele video van je favoriete youtuber) en beperk dat tot een x tijd.
Voel je niet schuldig. Je kan niet alles doen en je moet niet alles willen doen. Je doet vermoedelijk al meer dan genoeg het hele jaar. Je bent volwassen geworden om je eigen leven in te mogen richten en natuurlijk ‘kan’ je sommige dingen niet schrappen maar kieskeurig zijn en grenzen aangeven mag echt (niet voor de lunch al op visite, maar rond borreltijd pas, een kerstdag zonder visite, om tien uur naar bed met oud&nieuw…)
Waarom zou degene die het grootste beslag op je tijd wil leggen, altijd zijn of haar zin krijgen? We willen mensen niet teleurstellen maar ‘ja’ voor alle anderen is een ‘nee’ voor jezelf en niet zelden ook je gezin.
In Noorwegen, waar kerst Groots Gevierd wordt -traditioneel maar overdadig- gebruikt men gemiddeld 26.700 kronen per persoon voor eten, drinken en cadeaus.
Voor ons gezin van zes mensen komt dat neer op omgerekend 15.000 euro; een grove schatting leert me dat we op 7% van dit bedrag zitten en dat is inclusief cadeautjes voor de vriendinnen van DL2 en DL3 en een duurder cadeau voor de ouders van een vriendje van mijn zoon waar hij altijd de boel leeg vreet met zijn 1,92 meter lange lijf.
De dagen na kerst zijn de winkelcentra vol met mensen die hun gulle julegaver komen ruilen want de meesten van ons zitten niet te wachten op een nieuwe føhn, een cadeauverpakking met smeersels, niet matchend servies, een theepakket voor koffieleutjes en ander ‘och dat had je nou niet hoeven doen’.
Wat fijn: we hebben alles al
De meesten van ons hebben alles wat we ons ooit zouden kunnen wensen. Voor veel mensen is het ook lastig cadeautjes kopen. Ik wil ook nooit wat en ben werkelijk blij als mensen die wens respecteren, hoewel de man altijd goed is in toch iets verzinnen (nestkasten, vooral :D)
Wat iemand in huis neerzet, op het lijf smeert, om de nek hangt, drinkt, leest of graag gebruikt is zo persoonlijk en dan nog weten veel mensen zelf niet eens wat ze leuk vinden!
Doe maar wat
Voor hen moeten we wel, het liefst na half december want zulke martelende handleturer stellen we graag uit, op zoek naar een met aandacht uitgezocht cadeau. Uiteindelijk vind je niets en besluit je tot ‘doe maar wat’ om van het gedoe af te zijn.
Nomnom
Met dingen die je opgebruikt zit je redelijk veilig en die dingen kunnen bovendien makkelijk worden doorgegeven als het de ontvanger niet bevalt. Wijn, chocola, koffie, thee, bier… maar hoe vaak krijgen we iets dat we helemaal niet nodig hebben of willen? Dingen die naar de achterste regionen van kastjes, lades en voorraadkasten verdwijnen, ruimte innemen en de ontvanger vaak ook nog eens met een schuldgevoel opzadelen.
Waarom zouden we over en weer onze zuurverdiende centjes blijven omzetten in dingen die de ander niet nodig heeft en -net zo vervelend-, na de viering opgescheept zitten met spullen die we zelf ook niet nodig hebben?
Is toch niet echt in de geest van de feestdagen, al met al.
De neveneffecten
De planeet zucht en kraakt al onder onze nooit-genoeg mentaliteit. Het web van het leven wordt razendsnel ontrafeld, door vele factoren maar onze nimmer aflatende koop- en hebzucht zijn er voor een flink deel debet aan.
Conflictdiamenten, overbodige electronica vol conflictmineralen, slavenarbeid, vervuilde rivieren, goud waar de amazone voor wordt leeggemijnd, plastic meuk dat een half jaar later op de afvalberg ligt, gigantische ladingen cadeaupapier dat niet gerecycled kan worden… is dat het allemaal waard? Natuurlijk niet.
We willen er liever niet aan denken maar dat zouden we wel moeten doen. Net als aan de extra dieren die we eten, het eten dat we weggooien en de financiële kater in januari waar velen mee zitten. Als we de derde dinsdag van januari toch al de meest deprimerende dag van het jaar vinden, waarom zouden we het dan nog extra verzwaren met een lege bankrekening of nog erger, veel te veel ‘af’ op ons creditcardoverzicht en spullen in ons huis die we helemaal niet willen?
Een betere manier van geven?
Er is in mijn ogen niets mis een cadeau geven maar wel met het verplichte karakter ervan, plus het idee dat we iedereen die we rond de kerst treffen iets toe moeten stoppen.
‘Het gaat om het gebaar’ is een holle frase. Onze waardering voor iemand hoeven we niet uit te drukken middels een fleecedeken, een niet-grappige koffiemok, een set met drie plastic speelgoedautootjes, een mismatchende kandelaar of chemische badproducten.
‘Ja maar dat is zo saai om te geven’ zeggen mensen dan als iemand praktische dingen vraagt. Ja, je zou iets kopen waar iemand daadwerkelijk wat aan heeft 😀
De kerstdagen zijn zo veel lichter als we het hele idee van over en weer nutteloze spullen uitwisselen, achterwege laten.
Er zijn zo veel manieren om het hele idee van cadeaus geven, te verlichten:
Helemaal geen cadeaus. Mijn favoriet 😉
Niet materiële zaken geven: ‘tegoedbonnen’ voor oppassen, een ijsje eten, ramen lappen…
Een donatie aan een goed doel, bonus als het geen mega-organisatie is met drie ton per jaar graaiende CEO’s
Voor kinderen: iets om te lezen, iets om te dragen, iets om te eten en iets dat ze graag willen (of een variatie hierop)
Een cadeau per paar voor een kind en niet voor volwassenen
Iets eetbaars, met een maximum bedrag
Lootjes trekken zodat iedereen maar één cadeau hoeft te kopen, met cadeausuggestie om miskopen te voorkomen
Het kerstbudget inzamelen en hiermee iets leuks doen met zijn allen: een rondvaart, museum, concert
Eens gaven we mijn ouders een rondvaart met erwtensoep in de Biesbosch, m’n ma vond het het leukste cadeau ooit. Het concert van Wardruna waarvoor ik kaartjes kreeg vorig jaar kerst was een van de hoogtepunten van het afgelopen jaar.
Anyway. God Jul, folkens! (met of zonder cadeautjes :D)
Eenvoudig & Minimalistisch Leven 