Minimalistisch leven tip 17: Koop voor functie

Spullen die doen wat ze moeten doen, waar vinden we dat nog? Dergelijke spullen moet je zoeken met een vergrootglas tussen alle rommel maar zijn er wel!

Mijn oudste dochter zei toen we in Nederland waren: ‘in Noorwegen heb je winkels met heel dure goede spullen en winkels met goedkopere, minder goede spullen maar zulke rommel als hier vind je bij ons echt niet’. Dus 😀

Ik moet haar gelijk geven, de eindeloze hoeveelheid ‘grappige’ dessins en kleurtjes en uitvoeringen voor meest alledaagse spullen -gieters, broodroosters, waterflessen, emmers, vegers en blikken, paraplu’s, snijplanken, glaasjes, kandelaars, keukentextiel- was overweldigend en ligt vermoedelijk binnen nu en tien jaar in zijn geheel op de schroothoop wegens baggerkwaliteit.

House dysmorfia

Sinds social media is de aesthetic van alles zo belangrijk geworden. Mensen hebben serieus last van iets dat house dymorfia heet; het idee dat je huis wat je ook doet, nooit hip genoeg, schoon genoeg, georganiseerd genoeg, mooi genoeg, stijlvol genoeg of wat dan ook is.

Opeens ging iedereen cornflakes, meel, suiker, granen, muesli en bonen overgieten in glazen potten alsof er niet iets beters te doen was zoals een boek lezen of een wandeling maken.
Oh wee als je ergens een lampsnoer ziet! Kakelbont kinderspeelgoed werd door de beige moms of instagram zonder na te denken over gezondheidseffecten overgespoten zodat het niet uit de toon zou vallen bij het interieur. Ik ben in mijn pink girl era en daarbij hoort een pink girl aesthetic dus flikker alles weg en koop het nieuw op amazon,affiliate link in bio. Of wat voor era en esthetiek dan ook.

Hoe je spullen eruit zien op een fotootje van 3 bij 5 centimeter is belangrijker dan dat je het er gewoon naar je zin hebt en jezelf kan zijn.

Functie boven vorm

Ik houd ervan als dingen gewoon zijn wat ze zijn. Geen trends, geen bijzondere kleuren en uitgaves en niet gebaseerd op decoratieve waarde in het geval van gebruiksvoorwerpen. Koop spullen die eruit zien zoals een vierjarige ze tekent. Dingen die gewoon doen wat ze moeten doen. Een strijkijzer hoeft niet via de wifi te communiceren over de kreukloosheid van je overhemden en een emmer hoeft niet te passen bij de kussens op je bank. Je waterkoker hoeft geen ledverlichting die je vertelt dat het water kookt want je bent niet debiel. Een theepot moet thee warm houden en schenken, niet de vorm hebben van een pinguïn en je tengels verbranden. Dingen moeten gewoon doen wat ze moeten doen en meer niet. Alsjeblieft niet.

De meeste echt functionele dingen, zijn mooi van zichzelf. Niet per se omdat ze een sleek design hebben, of een minimalistische uitstraling, of een hip patroontje of wat ook maar gewoon omdat ze elke dag, tientallen jaren, doen wat ze moeten doen. Ze verkleuren, verroesten, slijten en krijgen vlekken en dat past niet in de glanzende wereld van instagram en pinterest maar dat is in mijn ogen precies wat dingen mooi maakt.

Kunnen we normale huizen met normale spullen en kopen voor het leven weer normaliseren? Spullen hebben om te gebruiken, in plaats van om tentoon te stellen? Tevreden zijn met de keuzes die we ooit hebben gemaakt?

De wereld van de influencers begint gelukkig in te storten nu het dagelijks leven steeds duurder wordt. Een geluk bij een ongeluk.

Als we onze door social media ingegeven house dysmorfia declutteren en beseffen dat het leven rommelig is en onze spullen nooit perfect-perfect blijven wat we ook doen, lucht dat zo op.

Accepteren dat een voorraadkast altijd losse eindjes bevat. Dat lampen meestal snoeren hebben. Dat eettafels, zeker met kinderen, beschadigd raken. Dat de stofzuiger een functioneel ding is en geen designobject en dat je dus ook niet 500 euro neer hoeft te betalen voor een kek uiterlijk. Dat je mooie zeegroene pan niet nagelnieuw blijft als hem gebruikt op een gasvlam. Dat beddengoed vaal wordt maar nog steeds perfect functioneel kan zijn. Dat het oké is om handdoeken in meerdere kleuren en stadia van gebruiktheid te hebben.

Het is hier vandaag nogal donker en ik doe niet aan foto’s bewerken, dus vandaar de wat donkere plaatjes maar hier wat voorbeelden uit ons huis.

1. De stereospulletjes. Deels tweedehands en bijna 20 jaar oud. Bevat onderdelen van radio’s uit het Russische leger uit de jaren vijftig, hoe cool is dat.
2. Kaarsenkandelaars. Ik heb er drie. Ze zijn stevig, de restjes kaars laten makkelijk los en ze zijn niets meer en niets minder dan ze moeten zijn.
3. Aurum Cantus luidsprekers. Gekregen van mijn ouders toen we verhuisden in 2009
4. Kleurpotloden (aquarel) van Koh i Noor. Niet gekocht voor het leven maar wel perfecte kwaliteit. Verslaat alle glitterpennen, geinige markeerstiften en andere rommel (de kinderen maken zelf stickers met plakband en bakpapier)
5. Dualit broodrooster, ook tweedehands. Gemaakt in Engeland en duurzaam. Lichtgeel. Oei. Helemaal uit de stijl.
6. Strijkijzer van de kringloop voor 5 euro. Heb eenmaal een duurdere nieuwe gekocht die ik uiteindelijk weer verkocht want lang niet zo fijn als deze. Jaren zeventig denk ik? Inmiddels een jaar of tien in mijn bezit.
7. Schaar van Stanley, spatel van de kringloop, herdersmes, molenmesjes, cuisipro tang.
8. Keltische levensboom van metaal. Gemaakt in Roemenië door een kunstenaar. Nog nooit zat geweest, hangt al 8 jaar aan de muur
9. Koffiezetapparaat, 20 euro van de kringloop. Gaan decennialang mee. Gemaakt in Nederland.
10. Oude balk uit het afval van ’s mans werk, haakjes van de bouwmarkt, oude appelkistjes en twee planken uit de stash. Doet wat het moet doen en gaat nooit uit de mode omdat het er nooit in is geweest.
11. Brabantia afvalbakken. Ik hoop dat ze zo lang meegaan als men zegt, voorlopig doen ze het perfect. Heb een voor restafval en een voor alles dat gerecycled moet. De spiegel is van de vorige bewoners
12. RVS emmer. Twaalf jaar geleden gekocht. Hoeveel plastic emmers zouden we inmiddels versleten hebben?
13. Gemaakt voor het leven pannen. De pan rechtsonder komt uit de boedel van de huurwoning in Noorwegen van mijn ouders. De man heeft het handvat van het deksel gerepareerd.
14. Waterflessen. We hebben deze sinds ik denk 2018. Geen nieuwe kleurtjes, geen bijzondere doppen, geen gadgets er omheen maar gewoon een fles om water in te vervoeren.
15. Henry. Niet kapot te krijgen maar mochten zijn koolborstels het begeven dan zijn die makkelijk te verkrijgen en zelf te vervangen, zoals al zijn onderdelen. Onze vorige is 15 jaar geworden en had vermoedelijk gemaakt kunnen worden. Ik voel me hier wel schuldig over, ik zei dat we hem maar weg moesten doen omdat we echt geen tijd hadden om ook nog eens een stofzuigermotor uit elkaar te gaan halen want we waren aan het klussen en verbouwen in een meter hoog sneeuw. De man had hem vermoedelijk kunnen maken. Sorry oude Henry 😦 Niet ‘minimalistisch’ in design, wel in gebruik.

Ik hoop en denk ook dat de meesten van ons de nepwereld van social media en advertenties zo zat zijn en dat we in combinatie met minder besteedbaar inkomen, geen geld meer hebben voor al die rotzooi en beseffen dat spullen gebruiksvoorwerpen zijn en geen verlengstukken van onze persoonlijkheid. Wie wil er überhaupt een plastic wegwerppersoonlijkheid?

Anyway, dit was mijn rant van vandaag, ik ga lekker was opvouwen en vogels voeren. Heb een fijne dag allemaal!