Tag: no buy

Geplaatst op

De helderheid van een no buy challenge

Januari voelt als een zucht van verlichting voor mij. De donkerste dagen liggen weer achter ons en wat het weer ook doet, over een paar weken krijgt de zon meer warmte, over iets meer dan twee maanden landen de eerste witte kwikstaartjes en donkerder wordt het het komende half jaar niet.

Na een maand van overdaad, is de maand van soberheid die erop volgt als in een kristalhelder meer springen op een hete dag.

Nee, geen blue monday voor mij en mijn gemoed, ook al is het landschap nog zo mistig en monochroom.

Alle goede voornemens op een stokje…

Een nieuw jaar betekent een boel ‘challenges’ en ‘dit jaar wordt alles beter’ op het internet. Ik heb daar gemengde gevoelens over. Het is goed om te testen of je iets kan (ik weet dat ik met plezier tussen de ijsschotsen kan zwemmen bijvoorbeeld) maar het moet geen vrijbrief zijn om erna, zonder verdere reflectie, door te gaan met hoe je het ervoor ook deed.

Met moeite een ‘no spend januari’ voltooien en al tijdens die maand reikhalzend uitkijken naar 1 februari als je weer mag kopen, doet niets voor blijvende gedragsverandering. Of een dry januari en op 1 februari verder gaan waar je op 31 december gebleven was.

Wat je echt wil, met een no spend periode

Maar iets moois gebeurt als je niets koopt en je je bewust wordt van je gedrag. Normaal had je misschien die winkel in gelopen of die winkelapp geopend en nu… wel, je koopt niets dus wat heeft het voor zin? Niets.

Dan maar een boek lezen, een brief schrijven, een film kijken of vroeg naar bed. Wat dan ook. Iets anders dan kopen, lezen over kopen, kijken naar kopen, denken over kopen, lijstjes maken om te kopen…

Je begint wat je hebt, meer te waarderen als je je bezig gaat houden niet met meer, maar met wat je hebt.

Eigenlijk had je al een prima mascara, wollen trui, paar enkellaarsjes en een flinke stapel boeken om te lezen.

Je make up ziet eruit als nieuw als je je kwasten schoonmaakt en je je spullen schoonveegt met een doekje. Netjes opruimen, de ongebruikte en ongeliefde dingen eruit en tadaa, een stralende collectie favorieten.

Je koopt geen nieuwe planten maar leert hoe je de planten die je hebt, kan stekken. Of beter verzorgen zodat ze niet dood gaan.

Je stopt je plaids, dekens en kussens een rondje in de droger zodat ze weer als nieuw voelen. De luxe ❤

Je vesten en truien zijn weer als nieuw als je de pillen verwijdert.
Je ongebruikte favoriete blouse die een knoop mist, krijgt zijn knoopje weer terug en kan terug in de roulatie.
Die prachtige jas met die iets te wijde taille die al twee jaar in je kast ligt, wordt eindelijk afgegeven bij de Gouden Schaar en een week later heb je de perfecte jas.

Alle aangebroken zakjes en pakjes met watisheteigenlijk worden uit de kast gehaald en weggegooid, wat ruimte maakt voor koken met verse producten en echte kruiden. Andere ongebruikte producten worden onverwacht lekkere gerechten die misschien wel in de roulatie blijven.

Het maakt mij blij om outfits te herhalen en mijn favoriete trui aan te trekken. Om een rondje door het huis te maken en te kijken wat ik kan doen met de dingen die ik al heb. Simpelweg je spullen op een andere plek zetten kan het al laten lijken alsof je iets nieuws hebt. Het is een plezier om een product op te gebruiken of iets creatiefs te verzinnen met iets dat je al hebt.

Hoe overconsumptie je persoonlijkheid en smaakt uitwist

Trends volgen en overconsumeren komt naar mijn idee voor uit onzekerheid. Over de eigen financiële of sociale positie, bijvoorbeeld. Over het eigen kunnen. Over de eigen creativiteit en vindingrijkheid. Over onze eigen smaak.

Door een gebrek aan authenticiteit en gebrek aan zelfkennis. Dat is wat moderne cultuur doet: het wist je eigen persoonlijkheid en smaak uit en vertelt je dat je xyz nodig hebt om geaccepteerd te worden (haha), jezelf te zijn en uit te communiceren naar anderen wie je bent.

Maar die anderen, die geven geen f. Die zijn zelf veel te druk bezig met wat ze nodig denken te hebben om te communiceren wie ze zijn. De ironie 🙂 Met het afbetalen van de lening voor de electrische BMW (virtue signaling en opscheppen in een) of het logo op hun tas of de honderden kleine aankoopjes waartoe ze zich heel de tijd verleiden waarvan ze steeds maar weer hopen dat het iets toevoegt.

Als je de winkels, trends, sociale media en andere verkopers (magazines, tv-programma’s) negeert, ontstaat er duidelijkheid. Duidelijkheid over wat je wil. Wat je mooi vindt. Wat je het liefst draagt en leest en doet. Waarmee je je wil omringen. Wat je wil doen met je leven misschien zelfs wel. Over wat je liever hebt: kasten vol spulletjes of een solide banksaldo.

Wat we willen

De meesten van ons, willen niet datgene waar we ons geld aan uitgeven. We willen een makkelijk en aangenaam huis in een gezellige buurt met spullen die iets voor ons betekenen. Een noodfonds en wat spaargeld. Een hoofd dat er niet uitziet als een grindtegel maar we hoeven ook geen supermodellen te zijn; gewoon goed in ons vel zitten is genoeg. Genoeg tijd met de kinderen, vrienden, familie en onszelf. Stoppen met werken in onze goede jaren en niet pas als we niet meer rendabel zijn op de arbeidsmarkt. Een paar mooie reizen maken. Ons eigen hart volgen en pad bewandelen. Werk doen waarbij we het idee hebben iets bij te dragen aan een betere wereld.

Geplaatst op

Minimalistisch leven tip #30: weet waarom en wanneer je koopt

Je moet geen boodschappen doen als je flinke trek hebt en je moet jezelf niet loslaten in winkelcentra of op shopping apps als je jezelf rot voelt.

Hoe algoritmes en sociale media je manipuleren

Maandagochtend is een tijdstip waarop veel vrouwen zich blijkbaar niet op hun best voelen. De beste tijd voor de aanbieders van cosmetica, kleding en andere welzijnsspulletjes.

Een van de vele schandalen van Facebook is dat ze jonge meisjes die net een selfie verwijderen van hun profiel, of uploaden maar niet posten, reclames laten zien voor afslankpillen, foundation en wel ja, nose jobs.

Zum kotzen of niet dan, zulke praktijken. Zo subtiel en schaamteloos tegelijkertijd.

Zelfkennis is de beste verdediging

Jezelf kennen is belangrijk. Niet dat we er ooit echt achter komen wie we zijn maar inzicht krijgen in je eigen gedrag is essentieel om te zorgen dat anderen dat minder makkelijk kunnen manipuleren.

Wanneer ben je het meest geneigd om dingen te kopen? Voor mij is dat in maart, als het echt weer licht wordt en dat licht ongenadig elk vlekje op mijn winters bleke gezicht en uitgegroeide haar belicht. Als de zon elk hoekje in huis beschijnt. Als het winterse zwart en teal en donkerrood schreeuwen om vervangen te worden door iets vrolijkers, ondanks dat ik me totaal niet op mijn gemak voel in lichte kleurtjes.

En de zomer, wanneer ik verlang naar de beschutting van het herfstlicht en donkerder nachten. Dan heb ik de neiging om muren donker te verven, stapels boeken met kandelaars als versiering neer te zetten en plaids op de bank te gooien.

Rond dag 23 van mijn cyclus ben ik meer geneigd om op een winkelwebsite te scrollen en mooie kleding in een mandje te leggen dan daarbuiten. Waarom? Ik voel me dan niet op mijn best en we weten allemaal dat nieuwe kleding daartegen helpt.

(Handig joh, zo’n cyclus-app: weten ze precies wanneer ze je wat moeten laten zien. Deze app en hun 291 partners waar je zonder nadenken ‘alles accepteren’ tegen zegt, weten precies wat ze doen.)

De momenten waarop we kwetsbaar zijn

Voor anderen is het misschien na een week hard werken. Als er ruzie met iemand is. Als de kinderen veel aandacht vragen. Als het herfst wordt. Na te veel social media of na het doorbladeren van de septembereditie van Vogue. Als je je te dik voelt. Als je enthousiast bent over een nieuwe routine die zo veel belovend klinkt. Als je bijna ongesteld wordt. Als een influencer haar supplementen aanprijst voor precies wat jij denkt te mankeren. Als een apparaat je belooft om in een kwartier de heerlijkste maaltijden op tafel te zetten terwijl het leven je overweldigt.

Meten is weten

Check gewoon eens je bankafschriften of de accounts van je favoriete winkels. Weet je nog waarom je kocht wat je kocht? Wat dacht je te kopen? Wat bleek het, in de praktijk? Gebruik je het nog? Draag je het? Gaf het je het gevoel waarnaar je op zoek was?

Of: schrijf een maand al je uitgaven op. Zonder veroordelen. En ga ja wat je deed besluiten tot kopen over te gaan. Waarom kocht je het pak koekjes? De rok? Het mandje vol sopjes en verfjes bij de voordeeldrogist?

Hoe voel je je nu over die aankopen? Hebben ze je leven aangenamer of mooier of makkelijker gemaakt? Je relaties verbeterd? Je gezonder of slanker gemaakt?

En: wat was beter geweest dan iets kopen?

Wat wilde je eigenlijk?

In plaats van kleding, wil je misschien gezonder eten en een lijf waarmee je blij bent.
In plaats van kleding in maart, wil je misschien gewoon de zon op je gezicht en lekker naar buiten zonder dikke jas.
In plaats van een airfryer of slowcooker, wil je misschien meer tijd in de avond om rustig te kunnen koken en eten in plaats van na een uur file en acht uur op kantoor ook nog eens in de keuken te moeten presteren.
In plaats van het dure koffiezetapparaat, wil je misschien gewoon meer -en met aandacht- kunnen genieten van je koffie die je normaal staand aan het aanrecht drinkt.
In plaats van yogamatten, -blokken, -ballen en -programma’s wil je misschien gewoon tijd om tien minuten, in je eentje een paar stretchoefeningen te doen zonder dat er kinderen aan je benen hangen of aan je hoofd jengelen.
In plaats van nieuwe cosmetica, wil je misschien de gezondere tint die je bereikt met minder alcohol en sigaretten, meer water, groenten en fruit en frisse lucht.
De enorme eiken tafel met acht luxe stoelen staat misschien symbool voor je behoefte aan meer tijd met en voor vrienden.

Helaas, hoe harder we blijven rennen op dat tredmolentje, des te verder raken deze echte verlangens buiten bereik.

Wiskunde

Het is zo simpel: als je minder koopt, houd je meer over. Als je minder koopt en minder hoeft te verdienen, hoef je minder hard te werken.

Als je steeds verbonden bent met media die erop gericht zijn jou te manipuleren en misleiden om aan je te verdienen, maak je je kwetsbaar.

Als je niet zelf besluit dat je beter kan gaan wandelen, tekenen, kruiswoordpuzzels doen, vroeg naar bed gaan of een boek lezen maar gaat scrollen en winkelen, zet je alles in je hoofd wijd open om gemanipuleerd te worden op de momenten dat je daar het meest vatbaar voor bent .

Om een kort verhaal lang te maken

In plaats van jezelf op een goede dag te vertellen: ik koop NOOIT meer iets nieuws en jezelf een faal te vinden als je toch voor de bijl gaat, kan je beter de tijd nemen om erachter te komen wanneer en waarom je koopt.

Marketing is zo manipulatief en zo verfijnd, dat alleen kennis van je eigen gewoontes en valkuilen een goede bescherming kan bieden. En ad blockers, ‘deactiveer account’ en snipp snapp snute, da er eventyret ute!

Fijne dag allemaal!

Geplaatst op

Minimalistisch leven tip #29: stop met ontrommelen

Januari is de maand bij uitstek om op te ruimen, uit te zoeken en plaats te maken voor nieuwe dingen. Absoluut! Maar hoe vaak gebeurt het dat elke paar maanden dezelfde spullen en producten worden opgeruimd… en vervangen? Door… min of meer het zelfde?

Er is een paar maanden na de euforie van de opruiming weer te veel speelgoed, knutselspul, cosmetica, haarspul, ongebruikte keukenapparaten, koffiebekers, kleding, oplossingen voor dingen die niet eens echt problemen waren, sierkussentjes, plaids, boeken…..

Photo by Orgalux on Unsplash

Ik snap het; als we eindelijk onze spullen onder controle hebben is het verleidelijk om meer toe te voegen. Het leven voelt kalmer en onze spullen onder controle: dan kopen we nu dingen die we echt leuk vinden. Denken we.

Vaak maken we echter wederom dezelfde, niet echt doordachte keuzes en stroomt ons huis weer vol. We zeggen ‘ja’ tegen krijgertjes, tegen ‘wel leuke’ dingen die we tweedehands vinden, tegen goedkope dingen bij de discountwinkels, sjouwen dingen mee van de straat omdat het anders weggegooid wordt….

Of: in een winkel, met zo veel opties en mensen en een paar babbelende kinderen, kijken we niet goed naar ingrediënten om er pas thuis achter te komen dat we plastic crèmespoeling of waterproof i.p.v. gewone mascara hebben gekocht. Argh!

Nieuwe spullen, bovenop de dingen die we daadwerkelijk nodig hebben, beloven veel maar brengen weinig. Ik weet het, ik heb mijn vingers daar ook aan gesneden. Dan voelde ik me schuldig om iets duurs te kopen dat ik echt leuk vond en kocht ik drie keer iets net-niets en de vierde keer alsnog de goede kwaliteit die ik direct had moeten aanschaffen.

Of ik dacht: ik gebruik nooit meer nagellak, om dan na een paar maanden zo vreselijk veel zin te hebben in een mooi kleurtje. Of planten: ik gaf eens al mijn planten weg, om het daarna wel heel kaal te vinden en weer een paar verse plantjes aan te schaffen.

Photo by pure julia on Unsplash

De cyclus stopt nooit als je je laat meevoeren door hetgeen je wordt aangeboden. Er zijn gewoon veel verleidelijke producten. En loze beloften. En tegenwoordig is het baggerkwaliteit wat de klok slaat, ook nog eens!

De declutter-cyclus

Maak ruimte door te ontrommelen-> geniet van lege ruimte -> raak verveeld door lege ruimte -> voeg spullen toe -> voel je schuldig over aankopen -> raak overweldigd door overdaad aan spullen -> declutter spullen en voel je goed en licht -> etc.

Dat is een cyclus die moet stoppen. Het voelt goed om ons teveel ergens anders heen te brengen maar voor blijvend resultaat, zullen we de instroom van spullen ernstig moeten beperken.

De aarde, onze portemonnee en ons innerlijke mens zullen ons dankbaar zijn.

Het maken van gedegen beslissingen over de dingen waarmee we ons omringen en die we dag in dag uit willen gebruiken, is iets dat we moeten leren.

Stel dat…. je niets meer kon kopen?

De perfecte spullen bestaan niet. Hoe zouden we echter onze spullen behandelen als we niet naar believen nieuwe dingen konden kopen, of als alles dubbel zo duur was? Als we wisten dat we met het exemplaar dat we kochten, een paar jaar of decennia moesten doen? Dat we het op moesten gebruiken en repareren tot dat niet meer kon, voor we nieuw kochten?

Daar probeer ik zo veel mogelijk naar te leven. Er zijn nog steeds soms dingen die we uitlezen, waar we uitgroeien, die we ontgroeien of uitkijken of die we gewoon niet meer nodig hebben.

Ik bedoel ook absoluut niet dat we ons tot in lengte van dagen door een berg miskopen heen moeten werken en outfits moeten dragen die ons miserabel maken. Alsjeblieft, doe de dingen die niets toevoegen, weg. Wees niet bang een de artefacten van een oude versie van jezelf, de deur te wijzen.

We groeien, we verhuizen, we veranderen, we krijgen nieuwe interesses, we komen aan, vallen af, krijgen kinderen die uiteindelijk de deur uit gaan en bij veel van die veranderingen, horen andere spullen. Daar is niets mis mee.

Wat ik wil zeggen is (niet in de laatste plaats tegen mezelf!) dat we moeten stoppen met bovengenoemde cyclus door:

  1. Heel goed na te denken of we iets daadwerkelijk nodig hebben. Grote kans van niet, namelijk.
  2. Alle andere opties eerst moeten aanboren: winkelen in je eigen kast, repareren, opknappen, lenen, tweedehands, een alternatief gebruiken
  3. Tevreden te zijn met wat we hebben. Dat gaat een stuk beter als we stoppen met onszelf vergelijken met anderen die het ‘beter’ lijken te doen
  4. Leven met de imperfecties van nagenoeg elk ding en waarderen wat het wel doet voor ons.
  5. Als we iets kopen, iets aanschaffen dat ons jarenlang plezier zal geven. Geen spaanplaat maar hout, geen polyester maar wol, geen nepleer maar leer, geen QingChong wasmachine maar een Miele, geen trends maar tijdloosheid….
  6. Stoppen met denken dat we een verantwoorde consument zijn als we keer op keer bergen spullen bij de kringloop brengen, die we pasgeleden gekocht hebben.
  7. Proberen ons van zo min mogelijk te ontdoen, door zo min mogelijk en zo bewust mogelijk te kopen, anders blijf je dweilen met de kraan open.
  8. Genieten van de rust en ruimte die leven met minder meuk ons brengt. Alles wat je toevoegt, brengt een verantwoordelijkheid met zich mee en dat gaat heel ongemerkt, tot je opeens 7 uur per week extra bezig bent met spulletjes managen en je je afvraagt waarom je nergens tijd voor lijkt te hebben….

Geplaatst op

Minimalistisch leven tip #24: doe een no (of low) buy maand

bron: pixabay

Waarom een no buy maand doen?

December is een duurdere maand; ook al begin ik vroeg met cadeautjes kopen en doen we niets geks verder, toch zijn er kleine uitgaven die bij elkaar een wat grotere uitgave maken. De man nam veel vrij om de badkamer af te maken, dus het salaris was minder dan normaal aan het einde van december.

Januari is goede maand om te doen wat iedereen doet: uitgaven beperken. Ik vind het heerlijk na de overdaad van december om in de eerste maanden van het jaar zo min mogelijk uit te geven.

Use it up, wear it out….

Het is de ideale maand om te gebruiken en op te maken wat we hebben. Om uitgaven tot het minimum te beperken en alleen te kopen wat nodig is. De regels voor een low- of no buy maand bepaal je natuurlijk zelf maar de focus moet wel liggen op het kopen van basisbehoeften en het zo veel mogelijk vermijden van al het andere.

Maar wat als je iets nodig-nodig hebt

Er zijn soms dingen, die we nodig hebben die niet vallen onder ‘boodschappen en brandstof’. Scheurt je broek op een niet-repareerbare manier dan heb je een nieuwe broek nodig als je er niet nog twee in de kast hebt liggen. Begeeft je koffiezetapparaat het, dan kan je proberen of opschenkkoffie je nieuwe koffie-obsessie wil worden maar is het begrijpelijk dat je een nieuw -liefst nieuw voor jou– exemplaar koopt.

Het moet geen stok worden om jezelf mee te slaan. Drie kringloopwinkels af voor een nodig ding terwijl je lijf -en geest- schreeuwen om een paar uur met een boek op de bank, is contraproductief.

Waarom low buy beter werkt…

Ik weet dat de kans dat ik een passende broek tweedehands vind, praktisch nul is. De provincie waar we wonen is vijf keer groter dan Zuid Holland met minder dan een tiende van de bevolking: het aanbod is hier kleiner en te ver verspreid. Kopen via internet als ik niet kan retourneren, doe ik niet met broeken. Mijn enige nette broek is dun en luchtig en het is min elf. Ik heb een legging -die maar bij twee truien past- en een nepleren broek, wat de meest koud aanvoelende stof is die er is. Ik moet een nieuwe broek. Sans schuldgevoel. Want nodig-nodig.

Tijdens een strikte no buy zou ik me kunnen behelpen met een panty onder mijn frisse broeken maar ik word iebelig bij te veel lagen of te strakke kleding. Ik zou het kopen van deugdelijke winterschoenen voor de jongen -die besloot zijn voeten nog een maatje te laten groeien- kunnen uitstellen tot februari maar kopen moet ik ze toch.

Het gaat om verbetering, niet perfectie. Daarom een low-buy. Eigenlijk wil ik van heel 2026 een low-buy year maken. Mijn valkuil is nieuwe kleding als het warmer en lichter weer wordt en spullen voor in huis in de zomer. Mijn intentie is om dit jaar het licht te omarmen, in plaats van herfstvibes in huis te willen maken in de zomer.

Het doel van je low buy periode

Je doet het om je relatie met nieuwe spullen en consumptie te veranderen, niet om het jezelf nodeloos ingewikkeld te maken.

Niet om jezelf te straffen voor slechte beslissingen in het verleden, daar kan je toch niets meer aan doen. Alsjeblieft, houd ze ook niet bij je omdat je denkt dat je er zo ‘je geld uithaalt’; het enige wat je doet is je heden vervuilen met foutjes uit het verleden. Verkoop het of geef het weg maar verwijder het uit je leven.

Het zou een positieve aangelegenheid moeten zijn waarbij je kijkt naar wat het je oplevert.

Er zijn zo veel dingen om te willen en hoewel we lang niet aan elke gril toegeven, wordt toch een groot deel van onze aankopen niet door onszelf verzonnen.

Kopen in plaats van veranderen

We denken dat we om een verandering te maken, spullen nodig hebben. Elke dag wandelen? Dan hebben we een wandelbroek, wandelschoenen, wandelstokken en een rugzak nodig. Spieren opbouwen? Een sportoutfit -of twee-, kettle bells, gewichten, een yogablok en -mat en een fitbit kunnen dan niet ontbreken.

Besparen? Hmm… broodbakmachine, notitieboek voor uitgaven, een mooie portemonnee voor je cash, bakjes om restjes avondeten in te bewaren, een nieuw wasrek, een douchewekker, wat radiatorfolie, deurborstels en stekkerdozen, een kilo marseillezeep om zelf wasmiddel te maken en een stapel van die leuke bijenwasdoeken helpen je op weg.

Nee, doe het niet!

Het is onzin. Het geeft ons een goed gevoel om die dingen te kopen, van bezig zijn met ons nieuwe leven en het serieus nemen maar we kunnen beter ons gedrag veranderen dan nieuwe spullen kopen. Die kan je altijd nog kopen, als je al die positieve veranderingen, daadwerkelijk hebt gemaakt voor langere tijd.

Vermijd iedereen die je iets wil verkopen, die je wil veranderen of die je vertelt dat je niet goed genoeg bent!

Voor mij is het het meest effectief -paradoxaal genoeg- om me niet bezig te houden met hoe ik denk dat ik zou moeten zijn en het vermijden van mensen die me vertellen dat ik moet veranderen.

Voor positieve verandering heb je spullen nodig, vertellen deze mensen. Een betere stofzuiger of føhn. Een t-shirtopvouwgadget of een stoomstrijkijzer. Een nieuwe garderobe. Dit kookboek. Handige opbergdozen of zelfs een opslagruimte. Of een geurkaars, zijden pyjama en nieuwe crème, want #selfcare.

Val er niet voor. Een opgeruimd huis, gezonde maaltijden en op tijd naar bed doen vele malen meer voor jou, je gezondheid en plezier in het leven dan al die rommel.

Zelfpraat

Belangrijk is ook hoe je tegen jezelf hierover praat. ‘Ik mag het niet kopen van mezelf’ klinkt veel negatiever dan ‘ik kies ervoor dit nu niet te kopen’ of ‘ik verkies lichtheid en rust boven het vergaren van overbodige consumptiegoederen’ en ‘mijn kostbare jaren op aarde gebruik ik liever voor het verrijken van mijn geest dan het verarmen van de aarde en mijn financiële positie’ 😀

Voor mij is niets overbodigs kopen een van de meest effectieve manieren om lief voor mezelf te zijn. Want denk eens na…

  • Ik hoef er niet uit om spullen te kopen en mijn tijd niet te verdoen met online vergelijkingen
  • Ik hoef geen aankopen te retourneren; altijd een lastig proces
  • Ik hoef me niet schuldig te voelen om geld dat ik uitgaf en beter aan iets anders (goede doelen, noodfonds) had kunnen besteden of kunnen sparen
  • Ik heb het relaxte gevoel van meer dan genoeg geld hebben tot het einde van de maand
  • Ik maak mijn huis en mijn leven niet zwaarder met dingen die niet nodig zijn voor een gelukkig leven
  • Ik hoef niets naar de kringloop te brengen omdat ik het zat ben, of te verkopen
  • Ik houd van het aangename lichte en serene gevoel dat dit alles geeft

Geplaatst op

Minimalistisch leven tip 18: leer repareren

Foto door Tyler Lastovich op Pexels.com

Nieuw kopen is vaak goedkoper dan een onderdeel kopen. Zo frustrerend. En waar vroeger een artikel kwam met wat reserveonderdelen zodat de koper het artikel indien nodig zelf kon repareren, zit de meeste electronica nu helemaal dichtgelast, gelijmd, geplakt en gesmolten. The Shopping Conspiracy is een best boeiende documentaire op Netflix die daarover gaat.

De hoeveelheid afval die bedrijven als Apple, Samsung en wel, alle grote -en kleine- producenten van bovengenoemde spullen creëren is misselijkmakend. En niet alleen afval achteraf, denk ook aan alle (conflict)grondstoffen die gemijnd moeten worden waar enorme hoeveelheden grond en steen voor moeten worden afgegraven (het zijn zeldzame metalen) en de chemicaliën die hiervoor worden gebruikt.

Er zijn meerdere telefoons die repareerbaar zijn. Er is genoeg electronica die te repareren is, zeker als je niet de goedkoopste optie koopt. In een eerdere post noemde ik Henry the Hoover (Numatic), buizenversterker, Moccamaster koffiezetapparaat en Dualit broodrooster. Allemaal zelf te fixen.

Ik moet bekennen dat ik hiervoor altijd de man aankijk, hij heeft engelengeduld en wel, iets meer technisch inzicht dan ik. Hij kan nagenoeg alles repareren, echt ongelofelijk.

Voor de mensen die ook niet technisch onderlegd zijn, zijn er repaircafés. En bij gebrek daaraan, een berichtje op de lokale ruilpagina kan je misschien een handyman (m/v) in de buurt opleveren. Kringloopwinkels hebben soms ook dagen waarop mensen hun spulletjes kunnen laten repareren door vrijwilligers (ik vind dat zo geweldig eigenlijk).

Ik repareer niet elk kapot kledingstuk. Dunne sokken, jeggings of gewoon versleten textiel daar kan ik niets mee. Wollen sokken en truien, (boodschappen)tassen, leggings, spijkerbroeken en wel. Online zijn zo veel filmpjes te vinden over hoe je een gat repareert in je favoriete vestje, een nieuwe knie op een spijkerbroek zet, een sok stopt enzovoort en echt, als ik het kan kan iedereen het (en ik kan niet haken of breien, ik ben echt een handwerkkneus verder)

Voor mij gaat minimalistisch leven niet over witte muren en alles esthetisch en sereen maar over zo min mogelijk consumeren en nodig hebben. Ik heb meer waardering voor mijn spullen als ik ze netjes houd en zeker als ze gerepareerd zijn, om een of andere reden. Dat je spullen zo veel voor je betekenen dat je ze niet zo maar weg flikkert maar moeite doet om ze zo lang mogelijk in je leven te houden, zelfs als een ander exemplaar kopen een meer ‘economische’ oplossing is.

De vraag is wat voor wereld je wil. Ik was zelf ook vrij makkelijk met zulke dingen dus ik moest mezelf ook wel een beetje dwingen om anders te denken maar als ik denk wat er gebeurt als heel de wereld denkt zoals ik (lekker makkelijk) besef ik hoe belangrijk het is om niet toe te voegen aan de gigantische berg afval.

Ik wil geen wereld waarin Apple & co ons spullen verkopen die geprogrammeerd zijn om binnen een paar jaar kapot te gaan. Waar we onze oude el-spulletjes naar derdewereldlanden sturen waar ze er helemaal niets mee kunnen, anders dan verbranden of met gevaar voor eigen gezondheid ontmantelen en de rest dumpen. Ik wil geen berg textielafval van ons rijke westerlingen die je vanuit de ruimte kan zien. Ik wil geen dieren die sterven wegens ons afval.

Afgedankt textiel gaat bij ons in de bak met poetslappen. Nog een reden om geen polyester kleding te kopen, dat poetst voor geen meter. Kleding en schoenen die nog draagbaar zijn, breng ik doorgaans naar de kringloop en heel soms in de container met kleding die naar Noorse kringloopwinkels gaat maar liever rechtstreeks naar de kringloop want veel kleding ingezameld via recyclingprogramma’s komt alsnog terecht in Chili of Angola of weet ik het waar.

Soms ontkomen we er niet aan een oud stuk electronica naar de stort te brengen maar dat is nog een reden om het huishouden redelijk simpel en analoog te houden. Hoe minder we hebben, hoe minder we hoeven te vervangen. Hoe minder afhankelijk we zijn van tech, des te minder grondstoffen hoeven er voor ons te worden onttrokken. Des te minder we weggooien.

Geplaatst op

Minimalistisch leven tip 17: Koop voor functie

Spullen die doen wat ze moeten doen, waar vinden we dat nog? Dergelijke spullen moet je zoeken met een vergrootglas tussen alle rommel maar zijn er wel!

Mijn oudste dochter zei toen we in Nederland waren: ‘in Noorwegen heb je winkels met heel dure goede spullen en winkels met goedkopere, minder goede spullen maar zulke rommel als hier vind je bij ons echt niet’. Dus 😀

Ik moet haar gelijk geven, de eindeloze hoeveelheid ‘grappige’ dessins en kleurtjes en uitvoeringen voor meest alledaagse spullen -gieters, broodroosters, waterflessen, emmers, vegers en blikken, paraplu’s, snijplanken, glaasjes, kandelaars, keukentextiel- was overweldigend en ligt vermoedelijk binnen nu en tien jaar in zijn geheel op de schroothoop wegens baggerkwaliteit.

House dysmorfia

Sinds social media is de aesthetic van alles zo belangrijk geworden. Mensen hebben serieus last van iets dat house dymorfia heet; het idee dat je huis wat je ook doet, nooit hip genoeg, schoon genoeg, georganiseerd genoeg, mooi genoeg, stijlvol genoeg of wat dan ook is.

Opeens ging iedereen cornflakes, meel, suiker, granen, muesli en bonen overgieten in glazen potten alsof er niet iets beters te doen was zoals een boek lezen of een wandeling maken.
Oh wee als je ergens een lampsnoer ziet! Kakelbont kinderspeelgoed werd door de beige moms of instagram zonder na te denken over gezondheidseffecten overgespoten zodat het niet uit de toon zou vallen bij het interieur. Ik ben in mijn pink girl era en daarbij hoort een pink girl aesthetic dus flikker alles weg en koop het nieuw op amazon,affiliate link in bio. Of wat voor era en esthetiek dan ook.

Hoe je spullen eruit zien op een fotootje van 3 bij 5 centimeter is belangrijker dan dat je het er gewoon naar je zin hebt en jezelf kan zijn.

Functie boven vorm

Ik houd ervan als dingen gewoon zijn wat ze zijn. Geen trends, geen bijzondere kleuren en uitgaves en niet gebaseerd op decoratieve waarde in het geval van gebruiksvoorwerpen. Koop spullen die eruit zien zoals een vierjarige ze tekent. Dingen die gewoon doen wat ze moeten doen. Een strijkijzer hoeft niet via de wifi te communiceren over de kreukloosheid van je overhemden en een emmer hoeft niet te passen bij de kussens op je bank. Je waterkoker hoeft geen ledverlichting die je vertelt dat het water kookt want je bent niet debiel. Een theepot moet thee warm houden en schenken, niet de vorm hebben van een pinguïn en je tengels verbranden. Dingen moeten gewoon doen wat ze moeten doen en meer niet. Alsjeblieft niet.

De meeste echt functionele dingen, zijn mooi van zichzelf. Niet per se omdat ze een sleek design hebben, of een minimalistische uitstraling, of een hip patroontje of wat ook maar gewoon omdat ze elke dag, tientallen jaren, doen wat ze moeten doen. Ze verkleuren, verroesten, slijten en krijgen vlekken en dat past niet in de glanzende wereld van instagram en pinterest maar dat is in mijn ogen precies wat dingen mooi maakt.

Kunnen we normale huizen met normale spullen en kopen voor het leven weer normaliseren? Spullen hebben om te gebruiken, in plaats van om tentoon te stellen? Tevreden zijn met de keuzes die we ooit hebben gemaakt?

De wereld van de influencers begint gelukkig in te storten nu het dagelijks leven steeds duurder wordt. Een geluk bij een ongeluk.

Als we onze door social media ingegeven house dysmorfia declutteren en beseffen dat het leven rommelig is en onze spullen nooit perfect-perfect blijven wat we ook doen, lucht dat zo op.

Accepteren dat een voorraadkast altijd losse eindjes bevat. Dat lampen meestal snoeren hebben. Dat eettafels, zeker met kinderen, beschadigd raken. Dat de stofzuiger een functioneel ding is en geen designobject en dat je dus ook niet 500 euro neer hoeft te betalen voor een kek uiterlijk. Dat je mooie zeegroene pan niet nagelnieuw blijft als hem gebruikt op een gasvlam. Dat beddengoed vaal wordt maar nog steeds perfect functioneel kan zijn. Dat het oké is om handdoeken in meerdere kleuren en stadia van gebruiktheid te hebben.

Het is hier vandaag nogal donker en ik doe niet aan foto’s bewerken, dus vandaar de wat donkere plaatjes maar hier wat voorbeelden uit ons huis.

  1. De stereospulletjes. Deels tweedehands en bijna 20 jaar oud. Bevat onderdelen van radio’s uit het Russische leger uit de jaren vijftig, hoe cool is dat.
  2. Kaarsenkandelaars. Ik heb er drie. Ze zijn stevig, de restjes kaars laten makkelijk los en ze zijn niets meer en niets minder dan ze moeten zijn.
  3. Aurum Cantus luidsprekers. Gekregen van mijn ouders toen we verhuisden in 2009
  4. Kleurpotloden (aquarel) van Koh i Noor. Niet gekocht voor het leven maar wel perfecte kwaliteit. Verslaat alle glitterpennen, geinige markeerstiften en andere rommel (de kinderen maken zelf stickers met plakband en bakpapier)
  5. Dualit broodrooster, ook tweedehands. Gemaakt in Engeland en duurzaam. Lichtgeel. Oei. Helemaal uit de stijl.
  6. Strijkijzer van de kringloop voor 5 euro. Heb eenmaal een duurdere nieuwe gekocht die ik uiteindelijk weer verkocht want lang niet zo fijn als deze. Jaren zeventig denk ik? Inmiddels een jaar of tien in mijn bezit.
  7. Schaar van Stanley, spatel van de kringloop, herdersmes, molenmesjes, cuisipro tang.
  8. Keltische levensboom van metaal. Gemaakt in Roemenië door een kunstenaar. Nog nooit zat geweest, hangt al 8 jaar aan de muur
  9. Koffiezetapparaat, 20 euro van de kringloop. Gaan decennialang mee. Gemaakt in Nederland.
  10. Oude balk uit het afval van ’s mans werk, haakjes van de bouwmarkt, oude appelkistjes en twee planken uit de stash. Doet wat het moet doen en gaat nooit uit de mode omdat het er nooit in is geweest.
  11. Brabantia afvalbakken. Ik hoop dat ze zo lang meegaan als men zegt, voorlopig doen ze het perfect. Heb een voor restafval en een voor alles dat gerecycled moet. De spiegel is van de vorige bewoners
  12. RVS emmer. Twaalf jaar geleden gekocht. Hoeveel plastic emmers zouden we inmiddels versleten hebben?
  13. Gemaakt voor het leven pannen. De pan rechtsonder komt uit de boedel van de huurwoning in Noorwegen van mijn ouders. De man heeft het handvat van het deksel gerepareerd.
  14. Waterflessen. We hebben deze sinds ik denk 2018. Geen nieuwe kleurtjes, geen bijzondere doppen, geen gadgets er omheen maar gewoon een fles om water in te vervoeren.
  15. Henry. Niet kapot te krijgen maar mochten zijn koolborstels het begeven dan zijn die makkelijk te verkrijgen en zelf te vervangen, zoals al zijn onderdelen. Onze vorige is 15 jaar geworden en had vermoedelijk gemaakt kunnen worden. Ik voel me hier wel schuldig over, ik zei dat we hem maar weg moesten doen omdat we echt geen tijd hadden om ook nog eens een stofzuigermotor uit elkaar te gaan halen want we waren aan het klussen en verbouwen in een meter hoog sneeuw. De man had hem vermoedelijk kunnen maken. Sorry oude Henry 😦 Niet ‘minimalistisch’ in design, wel in gebruik.

Ik hoop en denk ook dat de meesten van ons de nepwereld van social media en advertenties zo zat zijn en dat we in combinatie met minder besteedbaar inkomen, geen geld meer hebben voor al die rotzooi en beseffen dat spullen gebruiksvoorwerpen zijn en geen verlengstukken van onze persoonlijkheid. Wie wil er überhaupt een plastic wegwerppersoonlijkheid?

Anyway, dit was mijn rant van vandaag, ik ga lekker was opvouwen en vogels voeren. Heb een fijne dag allemaal!