
Eén is een prachtig aantal. De aangename middenweg tussen te weinig en te veel.
Meer is beter, wordt ons voorgehouden. Die vreselijke Stanleycup rage is hier een triest voorbeeld van maar we zijn er bijna allemaal schuldig aan. Afwisseling geeft kleur aan het leven, wordt gezegd.
Zijn dat werkelijk de dingen die ons leven kleur geven? Natuurlijk niet. Als ik kijk naar de levens van mensen van 100 jaar geleden, zie ik mensen die decennialang of zelfs hun hele leven deden met dezelfde spullen maar zo met zo veel meer creativiteit, schoonheid, vakmanschap en kunde dan nu!
waarom spullen zich vermenigvuldigen
Lippenstiften, nagellak, koffiekoppen, beddengoed en handtassen lijken zich bijna als vanzelf te vermenigvuldigen, juist omdat het van die makkelijke dingen zijn om te kopen. Je hoeft het niet te passen, het is niet heel duur en het kan een outfit -of slaapkamer- er in een handomdraai mee veranderen. Die kleine dingen voelen als een cadeautje aan jezelf als je ze koopt.
Het zijn ook precies de dingen waarmee we gelokt worden in winkels. Met lage prijzen, prachtige, chique, schattige, grappige en interessante patronen, goede advertenties en allerlei beloftes.
Toch is het, als we een minimalistisch leven nastreven, goed om te beseffen dat een exemplaar alles is dat we nodig hebben. Het maakt het leven zo veel overzichtelijker, als we onze kasten niet vullen met talloze back-ups.
Van veel dingen, heb ik een exemplaar. Een zeer gewaardeerd exemplaar. Soms kostte het wat proefritten om het juiste te vinden maar als ik eenmaal iets passends vind, hoef ik me er nooit meer druk te maken. Een paar voorbeelden:
Soms week ik af om vervolgens weer uit te komen waar ik begon, zoals bij mijn geliefde koffiekop. Precies dik genoeg, de hoogte houdt de koffie lang warm, het oor is makkelijk vast te houden, het materiaal is aangenaam om uit te drinken. Saai, maar perfect.
Mijn vulpen. Niet de meest chique maar ideaal voor mijn linkse hand, en in combinatie met Herbin inkt heerlijk om mee te schrijven. Vlekt niet, blijft niet hangen in het papier, licht van gewicht… ideaal.
Herdersmes. Snijdt alles, van watermeloenen tot brood.
Mijn handtas. Precies groot genoeg, lichtgewicht, met een rits, een paar vakjes, een verstelbare schouderband, vrolijk en regenbestendig.
Linnen beddengoed. Een investering die gelukkig jaren meegaat. Linnen is verkoelend in de zomer en heerlijk warm in de winter, in tegenstelling tot katoen dat voor mij altijd of te zweterig, of te koud voelt.
Lippenstift. Van de Hema (ik heb een paar exemplaren op voorraad want zo vaak kom ik daar niet) en ik draag die al jaren. Ik heb geen zin om nog meer roodbruine lippenstiften te proberen die te bruin, te rood, te droog of te plakkerig blijken. Goed is goed hè?
Veelzijdigheid is alles
Als je je wilt beperken tot een exemplaar, is veelzijdigheid belangrijk. Een koffiekop die ’s ochtends vroeg noch aan het kerstdiner uit de toon valt. Een klassieke kleur nagellak. Accessoires die passen bij je feestjurk maar ook je jeans. Plaids die je op een zomeravond buiten kan gebruiken maar die ook niet ‘clashen’ met de kerstboom.
Een als uitspatting
Behalve voor onze dagelijkse voorwerpen, is een ook één ook perfect voor dingen die we zelden gebruiken. Een nette zwarte tijdloze jurk. Een chique schoen met hakken. Een nagellak. De perfecte middenweg tussen helemaal niets en te veel.
Die Qual der Wahl
Kiezen is lastig want er zijn zo veel mooie, goede spullen en zo veel verleidingen. Wat we kiezen in een opwelling, is zelden wat we echt willen of nodig hebben. Ik merk dat ik tijdloze dingen nooit zat word terwijl spannende dessins en opvallende kleuren me na een tijdje irriteren, hoe mooi ze ook zijn.
Als we de tijd nemen om bij onszelf na te gaan wat we willen dat een product voor ons doet, wordt het duidelijk wat we nodig hebben en blijkt vorm niet belangrijker dan functie. In een ideale wereld, vinden we iets dat op beide vlakken perfect is.
Tijdloos en doorleefd
Ik vind het mooi als mensen altijd dezelfde look of spullen hebben. Een ‘signature’ outfit, kleur, make-up of stijl. Ik ken haar verder niet maar niemand kan zeggen dat Ans Markus met haar eeuwige rode lippen en zwart omlijnde ogen, een saaie verschijning is. Of Audrey Hepburn, met haar zo herkenbare stijl. Een leren tas die gerepareerd is. Een wollen jas die overduidelijk al vele winters heeft gezien. Een bank met slijtage op de plekken waar we het liefste zitten. We hebben niet steeds iets anders of iets nieuws nodig.
We hebben veel minder afwisseling nodig dan we denken.Als we bij onszelf ten rade gaan wat we willen en niet het eerste beste ding kopen dat we tegenkomen maar een weloverwogen keuze maken, blijkt dat één in de meeste gevallen, de perfecte hoeveelheid is.





