minimalisme – Eenvoudig & Minimalistisch Leven

januari 31, 2026

Minimalistisch leven tip #31: beperk de microbeslissingen

Bijna onbeperkte keuze lijkt leuk maar is vervelend voor onze hersenen. Die varen niet wel bij de dingen waarmee ze niet geëvolueerd zijn. Megasteden, kantoortuinen, sterk bewerkt eten, mensenmassa’s, beton, schermstaren, het wereldnieuws, suiker…. en te veel beslissingen over niet-essentiële zaken.

Wilskracht en het vermogen om beslissingen goed te nemen, zijn niet oneindig. Daarom is het aan het begin van een winkelronde makkelijker om ‘nee’ te zeggen tegen ongezonde dingen (of je kinderen die daarom zeuren) dan aan het einde, als je je door 54 soorten pindakaas, 340 soorten kaas, 33 soorten hagelslag, 104 soorten melk en 116 verleidelijk opgestelde speciale aanbiedingen hebt heen gewerkt. Daarom ontbijt je gezond, lunch je redelijk verantwoord en bestel je ’s avonds een pizza. Daarom koop je ’s avonds laat makkelijker onzin online dan ’s ochtends vroeg.

Minimalisme zorgt ervoor dat we zo veel mogelijk onnodige beslissingen elimineren.

Ons is ingeprent dat minder keuze het leven saaier maakt maar welbeschouwd is je druk maken over kleine, pietluttige dingen toch ook heel saai? Ik mis die keuzes niet. Met minimalisme heb ik heb meer waardering voor de dingen die ik heb en een stuk meer geduld voor belangrijker zaken.

Minder meuk = minder beslissingen = een helderder hoofd

Over veel hoef ik helemaal niet na te denken en dat maakt me blij. Voor mij is meer variatie vooral meer gedoe. Het brengt zelden het plezier dat ze me zeggen dat het brengt. Er is slechts meer keuzestress.

Nee, ik wil niet nadenken over welke koffiemok ik gebruik, wat ik eet voor ontbijt, welke schoenen bij welke tas passen, of dit kledingstuk wel past bij dat kledingstuk, wat ik met mijn haar doe vandaag, welke geurkaars ik aansteek, welke kleur lippenstift past bij mijn oogschaduw, welke netflix serie we gaan kijken, welk vakantieresort we boeken, welke van de 52 opties in stof, 15 opties voor pootjes en 130 opstellingen we kiezen voor een nieuw bankstel, welke pen ik vandaag gebruik, welke smaak koffie we drinken, welke soort jam of pindakaas we kopen of om eindeloos door pagina na pagina op webwinkels te scrollen.

Het klinkt dramatisch, alsof we stressen omdat we de blauwe of de groene mok moeten nemen of omdat we moeten kiezen tussen biologische of suikervrije ketchup. Dat is niet het geval. We kunnen heel veel hebben….

maar!

Het is wel zo dat al deze kleine dingetjes bij elkaar opgeteld een groot ding worden en ons vermogen om grotere beslissingen te nemen en uiteindelijk onze gezondheid, ondermijnen. Het is een sneeuwbaleffect.

Hoe meer opties we onszelf geven in alles, des te lastiger het is om een beslissing te maken. Je put je vermogen om te beslissingen te nemen over belangrijke zaken uit met beslissingen over onzin als koffiemokken, ontbijtgranen, handtassen en accessoires.

Die qual der wahl

Als je ’s ochtends niet kan kiezen wat je wil dragen, je je door tientallen make-up items heen moet werken om je favorieten te vinden, de keukenlade vol zit met aangebroken verpakkingen, er tig bekers in je kast staan die eigenlijk helemaal niet fijn zijn om uit te drinken en je favoriet nog in de vieze vaatwasser zit, als je planchet zo vol staat dat het lastig schoon te maken is en overal zit haar en stof tussen, als je kinderen zich niet zelf kunnen aankleden omdat hun kledingkast villa kakelbont is en je vergeet je portemonnee in de tas van de dag mee te nemen, dan heb je voor half 9 ’s ochtends al het gevoel een marathon te hebben gelopen, geestelijk.

Dat geeft stress. Stress is slecht voor onze gezondheid en ons vermogen om met de tegenslagen die er nu eenmaal soms zijn, om te gaan. Meer opties hebben, geeft meer rommel en dat is iets dat vooral vrouwen stress geeft. Jaja, niet eerlijk maar wel de realiteit.

Cortisol, het stresshormoon is nuttig in acute situaties maar niet als het chronisch wordt waardoor het constant circuleert in je lichaam, wat het geval is als we ons leven te vol stoppen met dingen die er helemaal niet toe doen en we te veel te veel kleine beslissingen moeten nemen over onbelangrijke zaken.

Cortisol zorgt dat we slechter slapen, dat je lichaam minder effectief oestrogeen afbreekt en dat je immuunsysteem minder effectief is.

Ik bedoel echt niet te zeggen dat je griep of PMS wordt veroorzaakt door het feit dat je 15 handtassen en 12 pakken ontbijtgranen hebt maar dat de dingen zelden op zichzelf staan en allemaal op een subtiele manier in elkaar grijpen, is wel zo.

Een paar manieren om minder te keuzes te hoeven maken:

Bedenk van de dingen in je leven of meer keuze meer vrijheid, of meer beperking geeft. Maken al die opties je echt gelukkiger?
Beperk je garderobe tot een stijl. Een thema. Een kleurpalet. (je kan jezelf prima kleden met vier kleuren, niet zijnde zwart, grijs en camel)
Neem een simpele haarstijl. Niets mis het altijd of meestal het zelfde.
Idem voor make up. Waarom zou je elke week een ander gezicht willen? Alleen maar gedoe, alsof je zelf niet weet wie je bent.
Maak een menuplan voor een week en eet de week daarna, en daarna, en daarna hetzelfde. Ga pas weer moeilijk doen als je het rustiger hebt.
Eet elke dag hetzelfde voor ontbijt. Gewoon iets simpels en voedends.
Kies schoenen en tassen in dezelfde kleur zodat alles bij elkaar past.
Eén is genoeg, in veel gevallen.
Vind een perfecte stijl ondergoed en comfortabele sokken en koop genoeg van die stijl voor een week zodat je nooit meer rondloopt met afzakkende sokken en inkruipend ondergoed (de horror!)
Ontrommel je huis: weg met back ups en dingen die je niet wekelijks gebruikt.
Beperk sociale dingen tot drie dagen per week en zeg de rest van de tijd dat je al iets hebt. Dat heb je ook: een eigen leven en behoefte aan rust.
Vereenvoudig alles.
Koop tweedehands: het is zelden 100% wat je zoekt maar het scheelt veel zoekwerk naar ‘het perfecte ding’. Goed genoeg is ook mooi.
Heb vaste dagen voor taken, zoals woensdag voor life admin, donderdag voor boodschappen en klusjes buitenshuis en vrijdag voor een snelle opfrisbeurt van het huis. Het haalt heel veel giswerk uit je huishouden.
Verwacht geen wonderen van make up en cosmetica, gebruik wat je hebt en koop nieuw als het op is in plaats van tientallen aangebroken potjes te verzamelen.
Kies voor veelzijdige, multifunctionele producten.
Koop maximaal twee kleuren nagellak. Koop pas nieuw als het andere op is. Ga niet op een zoektocht naar De Perfecte Kleur Rood als die je met 49 aangebroken potjes ‘net niet’ opzadelt, ofzo
Breek niet meer dan een pak koekjes / beleg / hagelslag / ontbijtspul aan per keer.
Kies voor seizoenloos in onder meer decoratie, plaids, kleding en keukenspullen.
Denk eerst goed na wat je zelf wil van een tas of een jurk of agenda en ga op zoek naar het juiste exemplaar in plaats van je in de winkel te laten verleiden tot iets wat het toch niet helemaal is. Alle impulsaankopen die je leven verrommelen maken simpele beslissingen ingewikkeld. Als iets dat je heel veel gebruikt niet helemaal naar je zin is, blijf je op zoek naar iets anders.
Kies veelzijdige kleding. Met een simpele jurk in een effen kleur of donkerblauwe jeans in een tijdloos model kan je alle kanten op. Dat zelfde geldt voor niet al te hoge hakken, normale zolen, klassieke handtassen, effen panty’s, neutrale basics (of dat nu een mosgroene lange rok is of een pantalon)…

Is er al zo veel keuze

Niet alle keuze is slecht natuurlijk. Bijna niemand wil leven in een steriele omgeving met acht dezelfde overhemden en broeken in de kast, met dezelfde muziek op repeat, elke dag het zelfde etend. Er is echter al zo veel variatie, in goede en fijne dingen. Als we ons hiervan meer bewust worden, als we erbij stilstaan, verrijkt dat ons leven.

De boeken die we lezen en de dingen die we daaruit leren
Wandelingen die we maken
De mensen die we spreken
De gerechten die we koken
De combinaties die we maken met de kledingstukken die we hebben: als alles bij elkaar past, zijn de mogelijkheden bijna eindeloos
Muziek die we luisteren
Onze gedachten en observaties
Veranderingen in de natuur en het weer en het licht zoals dat naar binnen valt
De dingen die we meemaken
Hoe we de spullen in ons huis neerzetten
Groenten en fruit die in het seizoen zijn, seizoensgerechten
Kinderen die elke dag nieuwe verhalen hebben, goede gesprekken met geliefden
Emoties en gevoelens
Dingen die we leren; feiten, levenslessen….
Dingen die het leven nu eenmaal ‘naar je toe gooit’
Planten die groeien en vogels die luidruchtiger worden naarmate het lichter wordt
Films die we kijken, prachtige en interessante ‘content’ op youtube om te bekijken
Je lijf dat verandert als je er meer gezond eten in stopt en het vaker uit wandelen stuurt
Mensen die tegenkomt, bekijk ze alsof je een antropoloog bent. David Attenborough-stemmetje erbij…
Planten en bomen in de natuur

Het idee dat oneindige keuze in consumptiegoederen ons blij en gelukkig maakt, is gewoonweg een van de vele leugens van het kapitalisme. Val er niet voor. Het tegenovergestelde is vaak waar 🙂

januari 27, 2026

MInimalistisch leven tip #30: ga voor natuurlijk (zonder hoge kosten of stress)

Al heel lang let ik op wat voor textiel ik koop als het gaat om beddengoed en kleding maar voor mezelf vind ik het lastig omdat ik niet altijd kan vinden wat ik zoek. Ook voor de twee jongste (meisjes) lijkt er steeds minder verantwoorde keuze naarmate ze ouder worden. Maat 146 – 164 is een beetje grijs gebied, vind ik.

De problemen met kunstvezels zijn al langer bekend. Ze zijn ronduit slecht voor de gezondheid van de planeet en van jezelf. Er zijn duizenden artikelen online die je haarfijn uitleggen wat de nadelen zijn van met name polyester, de meest gebruikte kunststof dus dat doe ik niet nog een keer.

de vershittificering van kleding

Ondertussen wordt steeds meer kleding gemaakt van (een mengsel met een deel) kunstvezels. En kost het meer dan ooit!

Het gebeurt vaak dat ik een mooie jurk zie, in het iets duurdere segment, die volledig is gemaakt van polyester. Of een prachtige trui, met 60% kunstvezels. En niet alleen trendkleding maar ook spullen die voorheen gemaakt waren van 100% katoen zoals hoodies, t-shirts en jeans bevatten steeds vaker en steeds meer plastic.

Tweedehands winkels hangen helaas ook vol met afgedankt synthetisch spul. Kleding uit de tijd van voor de grote fastfashionisering is duurder dan toen het gemaakt werd als je het koopt op ebay of etsy.

En als het nu nog steviger was en langer meeging -het verweer van menig fabrikant om deze materialen te gebruiken- maar dat is ook alles behalve het geval.

Natuurlijk is saai?

Ik vind zelden wat ik zoek in natuurlijke materialen. Waarom is een warme jurk boven de knie met lange simpele mouwen, getailleerd, zonder strikjes en printjes in niet grijs, zwart of beige onvindbaar? Als jeans en een trui of t-shirt je stijl is, is het makkelijk maar ik draag dat alleen uit praktische overweging.

Oke, einde rant.

Tegenwoordig krijg ik echter serieus restless legs in een legging of synthetische broek (het kostte wat tijd om erachter te komen dat dat het euvel was) en word ik iebelig van mijn acryl lievelingstrui, terwijl ik daar eerder prima tegen kon dus. Dan moet je toch wat doen. Concessies, bijvoorbeeld.

20% van de moeite, 80% van het resultaat-tips

Het is onzin om je hele garderobe te ontdoen van elke vorm van kunstvezel. Nieuwe spullen produceren geeft ook een fikse milieubelasting. Ik zag filmpjes op youtube waarin mensen perfect goede buitenkleding of blazers wegdeden, want synthetic.

Het komt op mij over als simpelweg een ‘groen’ excuus om meer te consumeren!

Je kan alles doneren uit angst voor microfiber shedding maar op een ander mens of waar veel kleding uit donatieprogramma’s terecht komt (ergens op aan de Afrikaanse kust of een Chileense afvalhoop) doen ze dat ook.

Stress om zulke dingen vaak nog slechter dan waar je om strest. Er is zo veel ‘slecht’.

Opdragen (in het geval van truien en andere buitenlaag kleding) en uiteindelijk in het restafval lijkt mij de meest milieuvriendelijke optie. Recycled polyester komt van PET-flessen, niet van polyester kleding.

Met een paar kleine aanpassingen (20% van de moeite), vermijd je gelukkig een groot deel (80% of meer) van de problemen. Ah, het Pareto principe. Prachtig.

Kies beddengoed in een natuurlijk materiaal. Ik vind linnen heerlijk omdat het warm voelt in de winter en fris in de zomer maar katoen is ook prima. Ook steeds meer beddengoed is een katoen – polyestermix dus check de labels.
Idem met pyjama’s als je die draagt. Ik vind nachtkleding een gruwel, al die vouwen en randjes en opkruipende broeken of jurken maar als je lichaam zich ligt te herstellen doet het dat liever in katoen, hennep, zijde of linnen dan polyester.
Kies natuurlijke materialen voor de dingen die je dicht op je lijf draagt. Hemdjes, longsleeves en broeken, of jurken in de zomer. Het loont om iets meer te betalen voor goede kwaliteit maar ik heb simpele strakke tops met lange mouw van H&M die al drie jaar intensief gedragen worden door mijn dochter en mij die nog perfect zijn.
Kies voor natuurlijke sportkleding. De negatieve effecten van polyester worden vergroot als je erin loopt te zweten.
Koop een panty met wol, zoals van Oroblu of Wolford.
Installeer een microplasticsfilter aan de wasmachine. Die van ons moet nog geïnstalleerd maar kostte omgerekend 9 euro bij Power. Mijn doel is helemaal geen plastic meer in garderobes maar voor de tussentijd is dit een goede oplossing voor die paar artikelen (werkkleding, een fleecetrui, sokken) die ‘shedden’.
Ik schreef het al eerder: behandel je fast fashion als dure kleding. Flikker niet alles zo maar bij elkaar op 40 graden drie uur lang met een agressief wasmiddel maar behandel de kleding die je hebt netjes zodat het langer meegaat. Was zo koud mogelijk met soort bij soort, op stand delicaat met een mild wasmiddel en droog aan de lijn om shedding tot een minimum te beperken. Gebruik wasnetjes. Lelijke vlekken kan je vooraf behandelen met ossegalzeep, zodat je op een lichter programma kan wassen.

Vervang je spullen langzaamaan door natuurlijke materialen. Er is geen reden om er hysterisch over te doen, hoewel ik voor kleine kinderen wel een uitzondering zou maken en helemaal geen synthetische materialen zou gebruiken.

Niet alles is alleen maar slecht

Ook zijn sommige kunstvezels, in mijn opinie, beter dan natuurlijke vezels. De dikste wollen jas is echt niet zo lekker warm als mijn polyester gevoerde parka (wel twintig keer zo zwaar) en krijg die maar eens droog!

En katoenen ondergoed… het meeste zegt toch ‘blijf uit de buurt want ik ben ongesteld of anderszins ongeinteresseerd.’ Vind ik dan he? (ik zweer bij Hanky Panky en Cosabella voor sexy, vrouwelijk en extreem comfortabel).

Goede merken?

Hier is het lastiger kleding kopen dan in Nederland omdat alles van buiten Noorwegen met 25% BTW en tollavgift wordt belast maar er zijn meer dan genoeg behulpzame topics op Reddit, onder meer.

Als je lieve Engelse kennissen hebt, is Community Clothing een aanrader voor in de UK gemaakte 100% natuurlijke (sport)kleding. Helaas sturen ze nog niet buiten de landsgrenzen. Ik kocht longsleeve shirts en een lamswollen trui voor de man hier (mijn penvriendin stuurde het op) en ik kan na anderhalf jaar gebruik, beamen dat het van perfecte kwaliteit is.

PompdeLuxe is een mooi merk voor kinderen met betaalbare, veelal natuurlijke kleding zonder idiote teksten of schreeuwerige kleuren.

Les Deux voor heren t-shirts blijven lang mooi. Diesel en Tommy Hilfiger spijkerbroeken.

Hier een lange lijst met merken die in EU geproduceerd zijn, maar niet per definitie met natuurlijke materialen.

Als je kleding koopt die in de EU is gemaakt weet je in elk geval dat de producenten zich aan heel veel meer milieuregels hebben gehouden dan wanneer je kleding koopt die gemaakt is in Bangladesh.

In het boek Less – Stop Buying so much Rubbish van Patrick Grant, de man achter onder meer Community Clothing, staat een lange lijst met in UK geproduceerde waren, het meeste in natuurlijke materialen omdat deze uiteindelijk superieur zijn in kwaliteit en duurzaamheid, denk aan Harris Tweed en Barbour kleding.

Merken die zich met veel bombarie op sociale media en via influencers presenteren als God’s gift aan het milieu (Pact, Organic Basics) zijn doorgaans niet geweldig van kwaliteit (of de kwaliteit vermindert als de hype groot genoeg is) maar merken die al stilletjes decennialang hetzelfde doen, zijn dat wel, aangezien perfecte kwaliteit naast nieuwigheid, luxe imago, hype en dumpprijzen, de enige manier is om zo lang te overleven.

Een influencer die jou naar de website van een dergelijke winkel wil bewegen, zal natuurlijk van alles roepen over microplastics in je hersens, endocrine disruptors en hoe je zenuwstelsel langzaam wordt opgegeten door microvezels uit je kleding. Neem het met een korrel zout. Je overleeft het wel. Focus op de makkelijke dingen en laat de lastiger kwesties zich oplossen in het verloop van de tijd.

januari 21, 2026januari 19, 2026

De helderheid van een no buy challenge

Januari voelt als een zucht van verlichting voor mij. De donkerste dagen liggen weer achter ons en wat het weer ook doet, over een paar weken krijgt de zon meer warmte, over iets meer dan twee maanden landen de eerste witte kwikstaartjes en donkerder wordt het het komende half jaar niet.

Na een maand van overdaad, is de maand van soberheid die erop volgt als in een kristalhelder meer springen op een hete dag.

Nee, geen blue monday voor mij en mijn gemoed, ook al is het landschap nog zo mistig en monochroom.

Alle goede voornemens op een stokje…

Een nieuw jaar betekent een boel ‘challenges’ en ‘dit jaar wordt alles beter’ op het internet. Ik heb daar gemengde gevoelens over. Het is goed om te testen of je iets kan (ik weet dat ik met plezier tussen de ijsschotsen kan zwemmen bijvoorbeeld) maar het moet geen vrijbrief zijn om erna, zonder verdere reflectie, door te gaan met hoe je het ervoor ook deed.

Met moeite een ‘no spend januari’ voltooien en al tijdens die maand reikhalzend uitkijken naar 1 februari als je weer mag kopen, doet niets voor blijvende gedragsverandering. Of een dry januari en op 1 februari verder gaan waar je op 31 december gebleven was.

Wat je echt wil, met een no spend periode

Maar iets moois gebeurt als je niets koopt en je je bewust wordt van je gedrag. Normaal had je misschien die winkel in gelopen of die winkelapp geopend en nu… wel, je koopt niets dus wat heeft het voor zin? Niets.

Dan maar een boek lezen, een brief schrijven, een film kijken of vroeg naar bed. Wat dan ook. Iets anders dan kopen, lezen over kopen, kijken naar kopen, denken over kopen, lijstjes maken om te kopen…

Je begint wat je hebt, meer te waarderen als je je bezig gaat houden niet met meer, maar met wat je hebt.

Eigenlijk had je al een prima mascara, wollen trui, paar enkellaarsjes en een flinke stapel boeken om te lezen.

Je make up ziet eruit als nieuw als je je kwasten schoonmaakt en je je spullen schoonveegt met een doekje. Netjes opruimen, de ongebruikte en ongeliefde dingen eruit en tadaa, een stralende collectie favorieten.

Je koopt geen nieuwe planten maar leert hoe je de planten die je hebt, kan stekken. Of beter verzorgen zodat ze niet dood gaan.

Je stopt je plaids, dekens en kussens een rondje in de droger zodat ze weer als nieuw voelen. De luxe ❤

Je vesten en truien zijn weer als nieuw als je de pillen verwijdert.
Je ongebruikte favoriete blouse die een knoop mist, krijgt zijn knoopje weer terug en kan terug in de roulatie.
Die prachtige jas met die iets te wijde taille die al twee jaar in je kast ligt, wordt eindelijk afgegeven bij de Gouden Schaar en een week later heb je de perfecte jas.

Alle aangebroken zakjes en pakjes met watisheteigenlijk worden uit de kast gehaald en weggegooid, wat ruimte maakt voor koken met verse producten en echte kruiden. Andere ongebruikte producten worden onverwacht lekkere gerechten die misschien wel in de roulatie blijven.

Het maakt mij blij om outfits te herhalen en mijn favoriete trui aan te trekken. Om een rondje door het huis te maken en te kijken wat ik kan doen met de dingen die ik al heb. Simpelweg je spullen op een andere plek zetten kan het al laten lijken alsof je iets nieuws hebt. Het is een plezier om een product op te gebruiken of iets creatiefs te verzinnen met iets dat je al hebt.

Hoe overconsumptie je persoonlijkheid en smaakt uitwist

Trends volgen en overconsumeren komt naar mijn idee voor uit onzekerheid. Over de eigen financiële of sociale positie, bijvoorbeeld. Over het eigen kunnen. Over de eigen creativiteit en vindingrijkheid. Over onze eigen smaak.

Door een gebrek aan authenticiteit en gebrek aan zelfkennis. Dat is wat moderne cultuur doet: het wist je eigen persoonlijkheid en smaak uit en vertelt je dat je xyz nodig hebt om geaccepteerd te worden (haha), jezelf te zijn en uit te communiceren naar anderen wie je bent.

Maar die anderen, die geven geen f. Die zijn zelf veel te druk bezig met wat ze nodig denken te hebben om te communiceren wie ze zijn. De ironie 🙂 Met het afbetalen van de lening voor de electrische BMW (virtue signaling en opscheppen in een) of het logo op hun tas of de honderden kleine aankoopjes waartoe ze zich heel de tijd verleiden waarvan ze steeds maar weer hopen dat het iets toevoegt.

Als je de winkels, trends, sociale media en andere verkopers (magazines, tv-programma’s) negeert, ontstaat er duidelijkheid. Duidelijkheid over wat je wil. Wat je mooi vindt. Wat je het liefst draagt en leest en doet. Waarmee je je wil omringen. Wat je wil doen met je leven misschien zelfs wel. Over wat je liever hebt: kasten vol spulletjes of een solide banksaldo.

Wat we willen

De meesten van ons, willen niet datgene waar we ons geld aan uitgeven. We willen een makkelijk en aangenaam huis in een gezellige buurt met spullen die iets voor ons betekenen. Een noodfonds en wat spaargeld. Een hoofd dat er niet uitziet als een grindtegel maar we hoeven ook geen supermodellen te zijn; gewoon goed in ons vel zitten is genoeg. Genoeg tijd met de kinderen, vrienden, familie en onszelf. Stoppen met werken in onze goede jaren en niet pas als we niet meer rendabel zijn op de arbeidsmarkt. Een paar mooie reizen maken. Ons eigen hart volgen en pad bewandelen. Werk doen waarbij we het idee hebben iets bij te dragen aan een betere wereld.

januari 20, 2026januari 17, 2026

Minimalistisch leven tip #30: weet waarom en wanneer je koopt

Je moet geen boodschappen doen als je flinke trek hebt en je moet jezelf niet loslaten in winkelcentra of op shopping apps als je jezelf rot voelt.

Hoe algoritmes en sociale media je manipuleren

Maandagochtend is een tijdstip waarop veel vrouwen zich blijkbaar niet op hun best voelen. De beste tijd voor de aanbieders van cosmetica, kleding en andere welzijnsspulletjes.

Een van de vele schandalen van Facebook is dat ze jonge meisjes die net een selfie verwijderen van hun profiel, of uploaden maar niet posten, reclames laten zien voor afslankpillen, foundation en wel ja, nose jobs.

Zum kotzen of niet dan, zulke praktijken. Zo subtiel en schaamteloos tegelijkertijd.

Zelfkennis is de beste verdediging

Jezelf kennen is belangrijk. Niet dat we er ooit echt achter komen wie we zijn maar inzicht krijgen in je eigen gedrag is essentieel om te zorgen dat anderen dat minder makkelijk kunnen manipuleren.

Wanneer ben je het meest geneigd om dingen te kopen? Voor mij is dat in maart, als het echt weer licht wordt en dat licht ongenadig elk vlekje op mijn winters bleke gezicht en uitgegroeide haar belicht. Als de zon elk hoekje in huis beschijnt. Als het winterse zwart en teal en donkerrood schreeuwen om vervangen te worden door iets vrolijkers, ondanks dat ik me totaal niet op mijn gemak voel in lichte kleurtjes.

En de zomer, wanneer ik verlang naar de beschutting van het herfstlicht en donkerder nachten. Dan heb ik de neiging om muren donker te verven, stapels boeken met kandelaars als versiering neer te zetten en plaids op de bank te gooien.

Rond dag 23 van mijn cyclus ben ik meer geneigd om op een winkelwebsite te scrollen en mooie kleding in een mandje te leggen dan daarbuiten. Waarom? Ik voel me dan niet op mijn best ~~en we weten allemaal dat nieuwe kleding daartegen helpt~~.

(Handig joh, zo’n cyclus-app: weten ze precies wanneer ze je wat moeten laten zien. Deze app en hun 291 partners waar je zonder nadenken ‘alles accepteren’ tegen zegt, weten precies wat ze doen.)

De momenten waarop we kwetsbaar zijn

Voor anderen is het misschien na een week hard werken. Als er ruzie met iemand is. Als de kinderen veel aandacht vragen. Als het herfst wordt. Na te veel social media of na het doorbladeren van de septembereditie van Vogue. Als je je te dik voelt. Als je enthousiast bent over een nieuwe routine die zo veel belovend klinkt. Als je bijna ongesteld wordt. Als een influencer haar supplementen aanprijst voor precies wat jij denkt te mankeren. Als een apparaat je belooft om in een kwartier de heerlijkste maaltijden op tafel te zetten terwijl het leven je overweldigt.

Meten is weten

Check gewoon eens je bankafschriften of de accounts van je favoriete winkels. Weet je nog waarom je kocht wat je kocht? Wat dacht je te kopen? Wat bleek het, in de praktijk? Gebruik je het nog? Draag je het? Gaf het je het gevoel waarnaar je op zoek was?

Of: schrijf een maand al je uitgaven op. Zonder veroordelen. En ga ja wat je deed besluiten tot kopen over te gaan. Waarom kocht je het pak koekjes? De rok? Het mandje vol sopjes en verfjes bij de voordeeldrogist?

Hoe voel je je nu over die aankopen? Hebben ze je leven aangenamer of mooier of makkelijker gemaakt? Je relaties verbeterd? Je gezonder of slanker gemaakt?

En: wat was beter geweest dan iets kopen?

Wat wilde je eigenlijk?

In plaats van kleding, wil je misschien gezonder eten en een lijf waarmee je blij bent.
In plaats van kleding in maart, wil je misschien gewoon de zon op je gezicht en lekker naar buiten zonder dikke jas.
In plaats van een airfryer of slowcooker, wil je misschien meer tijd in de avond om rustig te kunnen koken en eten in plaats van na een uur file en acht uur op kantoor ook nog eens in de keuken te moeten presteren.
In plaats van het dure koffiezetapparaat, wil je misschien gewoon meer -en met aandacht- kunnen genieten van je koffie die je normaal staand aan het aanrecht drinkt.
In plaats van yogamatten, -blokken, -ballen en -programma’s wil je misschien gewoon tijd om tien minuten, in je eentje een paar stretchoefeningen te doen zonder dat er kinderen aan je benen hangen of aan je hoofd jengelen.
In plaats van nieuwe cosmetica, wil je misschien de gezondere tint die je bereikt met minder alcohol en sigaretten, meer water, groenten en fruit en frisse lucht.
De enorme eiken tafel met acht luxe stoelen staat misschien symbool voor je behoefte aan meer tijd met en voor vrienden.

Helaas, hoe harder we blijven rennen op dat tredmolentje, des te verder raken deze echte verlangens buiten bereik.

Wiskunde

Het is zo simpel: als je minder koopt, houd je meer over. Als je minder koopt en minder hoeft te verdienen, hoef je minder hard te werken.

Als je steeds verbonden bent met media die erop gericht zijn jou te manipuleren en misleiden om aan je te verdienen, maak je je kwetsbaar.

Als je niet zelf besluit dat je beter kan gaan wandelen, tekenen, kruiswoordpuzzels doen, vroeg naar bed gaan of een boek lezen maar gaat scrollen en winkelen, zet je alles in je hoofd wijd open om gemanipuleerd te worden op de momenten dat je daar het meest vatbaar voor bent .

Om een kort verhaal lang te maken

In plaats van jezelf op een goede dag te vertellen: ik koop NOOIT meer iets nieuws en jezelf een faal te vinden als je toch voor de bijl gaat, kan je beter de tijd nemen om erachter te komen wanneer en waarom je koopt.

Marketing is zo manipulatief en zo verfijnd, dat alleen kennis van je eigen gewoontes en valkuilen een goede bescherming kan bieden. En ad blockers, ‘deactiveer account’ en snipp snapp snute, da er eventyret ute!

Fijne dag allemaal!

januari 19, 2026januari 16, 2026

Minimalistisch leven tip #29: stop met ontrommelen

Januari is de maand bij uitstek om op te ruimen, uit te zoeken en plaats te maken voor nieuwe dingen. Absoluut! Maar hoe vaak gebeurt het dat elke paar maanden dezelfde spullen en producten worden opgeruimd… en vervangen? Door… min of meer het zelfde?

Er is een paar maanden na de euforie van de opruiming weer te veel speelgoed, knutselspul, cosmetica, haarspul, ongebruikte keukenapparaten, koffiebekers, kleding, oplossingen voor dingen die niet eens echt problemen waren, sierkussentjes, plaids, boeken…..

Ik snap het; als we eindelijk onze spullen onder controle hebben is het verleidelijk om meer toe te voegen. Het leven voelt kalmer en onze spullen onder controle: dan kopen we nu dingen die we echt leuk vinden. Denken we.

Vaak maken we echter wederom dezelfde, niet echt doordachte keuzes en stroomt ons huis weer vol. We zeggen ‘ja’ tegen krijgertjes, tegen ‘wel leuke’ dingen die we tweedehands vinden, tegen goedkope dingen bij de discountwinkels, sjouwen dingen mee van de straat omdat het anders weggegooid wordt….

Of: in een winkel, met zo veel opties en mensen en een paar babbelende kinderen, kijken we niet goed naar ingrediënten om er pas thuis achter te komen dat we plastic crèmespoeling of waterproof i.p.v. gewone mascara hebben gekocht. Argh!

Nieuwe spullen, bovenop de dingen die we daadwerkelijk nodig hebben, beloven veel maar brengen weinig. Ik weet het, ik heb mijn vingers daar ook aan gesneden. Dan voelde ik me schuldig om iets duurs te kopen dat ik echt leuk vond en kocht ik drie keer iets net-niets en de vierde keer alsnog de goede kwaliteit die ik direct had moeten aanschaffen.

Of ik dacht: ik gebruik nooit meer nagellak, om dan na een paar maanden zo vreselijk veel zin te hebben in een mooi kleurtje. Of planten: ik gaf eens al mijn planten weg, om het daarna wel heel kaal te vinden en weer een paar verse plantjes aan te schaffen.

De cyclus stopt nooit als je je laat meevoeren door hetgeen je wordt aangeboden. Er zijn gewoon veel verleidelijke producten. En loze beloften. En tegenwoordig is het baggerkwaliteit wat de klok slaat, ook nog eens!

De declutter-cyclus

Maak ruimte door te ontrommelen-> geniet van lege ruimte -> raak verveeld door lege ruimte -> voeg spullen toe -> voel je schuldig over aankopen -> raak overweldigd door overdaad aan spullen -> declutter spullen en voel je goed en licht -> etc.

Dat is een cyclus die moet stoppen. Het voelt goed om ons teveel ergens anders heen te brengen maar voor blijvend resultaat, zullen we de instroom van spullen ernstig moeten beperken.

De aarde, onze portemonnee en ons innerlijke mens zullen ons dankbaar zijn.

Het maken van gedegen beslissingen over de dingen waarmee we ons omringen en die we dag in dag uit willen gebruiken, is iets dat we moeten leren.

Stel dat…. je niets meer kon kopen?

De perfecte spullen bestaan niet. Hoe zouden we echter onze spullen behandelen als we niet naar believen nieuwe dingen konden kopen, of als alles dubbel zo duur was? Als we wisten dat we met het exemplaar dat we kochten, een paar jaar of decennia moesten doen? Dat we het op moesten gebruiken en repareren tot dat niet meer kon, voor we nieuw kochten?

Daar probeer ik zo veel mogelijk naar te leven. Er zijn nog steeds soms dingen die we uitlezen, waar we uitgroeien, die we ontgroeien of uitkijken of die we gewoon niet meer nodig hebben.

Ik bedoel ook absoluut niet dat we ons tot in lengte van dagen door een berg miskopen heen moeten werken en outfits moeten dragen die ons miserabel maken. Alsjeblieft, doe de dingen die niets toevoegen, weg. Wees niet bang een de artefacten van een oude versie van jezelf, de deur te wijzen.

We groeien, we verhuizen, we veranderen, we krijgen nieuwe interesses, we komen aan, vallen af, krijgen kinderen die uiteindelijk de deur uit gaan en bij veel van die veranderingen, horen andere spullen. Daar is niets mis mee.

Wat ik wil zeggen is (niet in de laatste plaats tegen mezelf!) dat we moeten stoppen met bovengenoemde cyclus door:

Heel goed na te denken of we iets daadwerkelijk nodig hebben. Grote kans van niet, namelijk.
Alle andere opties eerst moeten aanboren: winkelen in je eigen kast, repareren, opknappen, lenen, tweedehands, een alternatief gebruiken
Tevreden te zijn met wat we hebben. Dat gaat een stuk beter als we stoppen met onszelf vergelijken met anderen die het ‘beter’ lijken te doen
Leven met de imperfecties van nagenoeg elk ding en waarderen wat het wel doet voor ons.
Als we iets kopen, iets aanschaffen dat ons jarenlang plezier zal geven. Geen spaanplaat maar hout, geen polyester maar wol, geen nepleer maar leer, geen QingChong wasmachine maar een Miele, geen trends maar tijdloosheid….
Stoppen met denken dat we een verantwoorde consument zijn als we keer op keer bergen spullen bij de kringloop brengen, die we pasgeleden gekocht hebben.
Proberen ons van zo min mogelijk te ontdoen, door zo min mogelijk en zo bewust mogelijk te kopen, anders blijf je dweilen met de kraan open.
Genieten van de rust en ruimte die leven met minder meuk ons brengt. Alles wat je toevoegt, brengt een verantwoordelijkheid met zich mee en dat gaat heel ongemerkt, tot je opeens 7 uur per week extra bezig bent met spulletjes managen en je je afvraagt waarom je nergens tijd voor lijkt te hebben….

januari 9, 2026januari 9, 2026

Substantie in plaats van sausjes

Waarom geeft het zo veel voldoening om in januari op te ruimen, op te maken wat we hebben en alleen het hoognodige te kopen? Ik weet het niet. Het geeft me zo veel meer dan de overdaad van december, hoe simpel we het ook houden.

Wat ik wel wil doen, is wat meer basisproducten op voorraad nemen. Rijst, meel, pasta en havermout. Ik wil een eenvoudigere maar nuttigere voorraadkast. Wat er nu in staat: 12 potten sambal, een zakje vieze schuimpjes, jam, oestersaus, marsepein, flatbrød en strooisel voor op taarten. Ik hoef niet te preppen voor een zombie-apocalyps maar hier kan ik niet zo veel mee.

Zoals in Fight Club wordt gezegd: “A house full of condiments and no real food. If you don’t know what you want, you end up with a lot you don’t.”

In dit geval dus letterlijk. Maar zo gaat het vaak.

We weten niet wat we willen dus we nemen maar mee wat ons aangeboden wordt en wat makkelijk is. Een maaltijdpakket of Netflix of shirts van het aanbiedingenrek of spaanplaat meubelen of de ‘feiten’ van het acht uur journaal of het pad dat onze ouders of de ‘maatschappij’ verwacht dat we volgen.

We kiezen voor de franjes en het uiterlijk vertoon maar niet voor het echte leven.

Voor het aankondigen van het zoveeljarig huwelijk op facebook en foto’s van het grote feest terwijl je elkaar al in geen drie maanden hebt aangeraakt.

Voor een jas en schoenen die er leuk uitzien maar die totaal nutteloos zijn als je een wandeling maakt die langer dan van de voordeur naar de auto is.

Voor een Instagrambaar huis vol met mooie spulletjes maar zonder echt comfort. Banken zonder armleuningen en tafels waar je je voeten niet op mag leggen.

Voor een carrière en het geld dat het brengt op kantoor terwijl we het liefste buiten zouden zijn met de wind in de haren en dan maar geen leaseauto en dertiende maand.

Voor scrollen in plaats van een boek.

Voor makkelijk verteerbare AI-slop in plaats van een met liefde gemaakte documentaire over een lastiger onderwerp.

Voor heel veel smaakjes maar niet voor voeding. Heel de dag snacken, in plaats van fatsoenlijke maaltijden.

Dingen met substantie, maken ons meer tot een heel mens dan alle decoratie, fluf en versiering. Ik denk dat ons leven meer diepgang heeft, als we ons juist meer richten op ‘real food’ in plaats van de ‘condiments’.

Als dat eerste op orde is, kunnen we -met mate- wat van het laatste toevoegen.

januari 7, 2026januari 12, 2026

Minimalistisch leven tip #25: doe iets makkelijks met je foto’s

Ik ben begonnen met foto’s sorteren en toch maar ‘in de cloud’ zetten. Onlangs begaf een externe geheugenkaart het, een soortgelijke als waarop ik al onze foto’s heb staan. Oei!

Ze staan ook op de oude laptop (waarvan de lader kapot ging en niet langer nieuw of tweedehands te krijgen was) en als we de harde schijf eruit halen, kunnen we die uitlezen. Ik wil niet al mijn foto’s kwijt zijn mocht er iets gebeuren en de huidige laptop heeft te weinig schijfruimte. Zo word je eigenlijk gedwongen…

Jottacloud

Ik koos voor Jottacloud, dat is gebaseerd in Noorwegen en valt onder privacy-wetgeving van de EU en niet de Amerikaanse. Niet dat de CIA veel te zoeken heeft in de huis-, tuin- en keukenplaatjes die ik erop zet, maar toch.

Van elk jaar heb ik zo’n 50 foto’s gekozen. Ik ben nu in 2015 met uploaden en nog steeds ruim binnen de marges van het gratis abonnement.

Ik heb gekeken voor het maken van een fotoboek maar dat vond ik erg duur, ik denk dat ik binnenkort foto’s laat afdrukken en als dat gedaan is, de foto’s weer uit de cloud verwijder.

Niets mis met een schoenendoos met foto’s. De kinderen vinden het hartstikke leuk om ze te bekijken, de paar die we hebben.

Ik denk dat dit iets is waar we veel te moeilijk om doen.

We maken veel te veel foto’s.

Gebouwen in een vreemde stad, ons eten, een straatartiest, de zee, zee, zee, zee, zee, schoenen die we wel of niet willen kopen, vijftig foto’s per dag van een nieuwe baby, tien foto’s van het uitblazen van kaarsjes op de taart, zonsondergangen, mosjes, dieren in de dierentuin…

Wat heb je er allemaal aan? Wat voegt het toe? Echt niets!

Vroegah kon je niet overal foto’s van maken dus dat deden we ook niet en dat misten we ook niet. Ik vind het leuk om mooie dingen die ik zie, vast te leggen maar 9 van de 10 keer, verwijder ik deze beelden ook weer dus ik ben daar nagenoeg mee gestopt.

We bewaren te veel foto’s.

We maken 1000 keer meer foto’s van vroeger maar hebben nog steeds het zelfde sentiment als toen je met je rolletje naar de Kruidvat moest en 36 foto’s in een jaar, of langer, maakte.

Weggooien mag best. Selecteer alle foto’s die je in een maand maakte en deselecteer degene die je wilt houden. Verwijder de rest.

Als je ze eenmaal in de prullenbak ziet, zie je dat je ze echt niet meer hoeft te hebben om toch je herinneringen te behouden.

Wat een mooi aantal is bepaal je zelf, ik heb er tussen de 5 en 20 per maand.

Het is zo’n plezier om door je foto’s te scrollen en alleen maar leuke foto’s te zien!

We maken foto’s te ingewikkeld.

Ik ben geen voorstander van alles zonder pardon en selectie vooraf in de cloud. Datacenters gebruiken gigantische hoeveelheden stroom, koelwater en kostbare metalen en naar mijn idee moeten we ons gebruik ervan, zo veel mogelijk beperken.

Waarom maak je foto’s? Voor de herinnering. Om die te kunnen delen, ook.
In mijn beleving is het niet zo erg, als ze niet perfect gesorteerd zijn. Wat maakt het nou uit of iets in 2015 of 2016 was? In je eigen hoofd ligt ook niet alles op datum.

Hoeveel mensen doen maar niets met hun foto’s omdat het er zo vreselijk veel zijn en de klus onmogelijk lijkt?

Uiteindelijk zien ze ze zelden nog, omdat 500 kiekjes van een weekje Griekenland, overweldigend is terwijl je je tien mooiste foto’s veel makkelijker zou kunnen gebruiken in een album, om af te drukken of te delen met iemand zonder dat diegene nooit meer op visite wil komen uit angst dat je een half uur gaat scrollen op de vraag ‘hoe was de vakantie?’.

Pasgeleden vertelde iemand me dat ze over de 1000 foto’s had van een rondreis door Afrika. Dan vraag ik me toch af hoe je die vakantie hebt beleefd. Met je eigen ogen of voor 90% van de tijd door een lens? Had je het niet beter kunnen beleven?

De onzin van albums

En als we iets mee doen met onze kiekjes, dan moeten ze in een album, denken we. Via internet gemaakt, of ouderwets ingeplakt en voorzien van stickers en teksten en kaartjes en bonnetjes.

Hartstikke leuk, als je er tijd voor hebt, als het je hobby is en als je het met plezier doet.

Het moet niet ons zoveelste project worden waarmee we onszelf uitputten of dat we ‘moeten’. Of erger, dat we na een paar avonden tevergeefs gedoe aan de kant schuiven, terwijl het toch achter in ons hoofd blijft zitten om te doen.

Waarom niet gewoon je leukste foto’s uitprinten en bewaren in een schoenendoos? Het is goedkoop en laagdrempelig, je hebt in elk geval een afdruk zonder dat je avond aan avond zit te plakken en schuiven en hannesen met een nooit meewerkende fotoalbumprogramma’s.

Daarna ook niet moeilijk doen, als er vingerafdrukken op komen is dat mooi: dat betekent dat ze bekeken worden.

De foto’s van 18 jaar kinderen en onze jaren ervoor kwijt in de doos van een paar sneakers.

Anyway…

Scheid het koren van het het kaf. Houd alleen je pareltjes.
Beperk het aantal. 50 of 100 per jaar, is meer dan genoeg.
Maak niet te veel foto’s en niet van allerlei onzin. Beleef de dingen zelf.
Beperk cloudopslag omdat dat ook milieuvervuilend is.
Doe iets leuks met je mooiste plaatjes.
Doe er niet te moeilijk over.

januari 5, 2026

Minimalistisch leven tip #24: doe een no (of low) buy maand

Waarom een no buy maand doen?

December is een duurdere maand; ook al begin ik vroeg met cadeautjes kopen en doen we niets geks verder, toch zijn er kleine uitgaven die bij elkaar een wat grotere uitgave maken. De man nam veel vrij om de badkamer af te maken, dus het salaris was minder dan normaal aan het einde van december.

Januari is goede maand om te doen wat iedereen doet: uitgaven beperken. Ik vind het heerlijk na de overdaad van december om in de eerste maanden van het jaar zo min mogelijk uit te geven.

Use it up, wear it out….

Het is de ideale maand om te gebruiken en op te maken wat we hebben. Om uitgaven tot het minimum te beperken en alleen te kopen wat nodig is. De regels voor een low- of no buy maand bepaal je natuurlijk zelf maar de focus moet wel liggen op het kopen van basisbehoeften en het zo veel mogelijk vermijden van al het andere.

Maar wat als je iets nodig-nodig hebt

Er zijn soms dingen, die we nodig hebben die niet vallen onder ‘boodschappen en brandstof’. Scheurt je broek op een niet-repareerbare manier dan heb je een nieuwe broek nodig als je er niet nog twee in de kast hebt liggen. Begeeft je koffiezetapparaat het, dan kan je proberen of opschenkkoffie je nieuwe koffie-obsessie wil worden maar is het begrijpelijk dat je een nieuw -liefst nieuw voor jou– exemplaar koopt.

Het moet geen stok worden om jezelf mee te slaan. Drie kringloopwinkels af voor een nodig ding terwijl je lijf -en geest- schreeuwen om een paar uur met een boek op de bank, is contraproductief.

Waarom low buy beter werkt…

Ik weet dat de kans dat ik een passende broek tweedehands vind, praktisch nul is. De provincie waar we wonen is vijf keer groter dan Zuid Holland met minder dan een tiende van de bevolking: het aanbod is hier kleiner en te ver verspreid. Kopen via internet als ik niet kan retourneren, doe ik niet met broeken. Mijn enige nette broek is dun en luchtig en het is min elf. Ik heb een legging -die maar bij twee truien past- en een nepleren broek, wat de meest koud aanvoelende stof is die er is. Ik moet een nieuwe broek. Sans schuldgevoel. Want nodig-nodig.

Tijdens een strikte no buy zou ik me kunnen behelpen met een panty onder mijn frisse broeken maar ik word iebelig bij te veel lagen of te strakke kleding. Ik zou het kopen van deugdelijke winterschoenen voor de jongen -die besloot zijn voeten nog een maatje te laten groeien- kunnen uitstellen tot februari maar kopen moet ik ze toch.

Het gaat om verbetering, niet perfectie. Daarom een low-buy. Eigenlijk wil ik van heel 2026 een low-buy year maken. Mijn valkuil is nieuwe kleding als het warmer en lichter weer wordt en spullen voor in huis in de zomer. Mijn intentie is om dit jaar het licht te omarmen, in plaats van herfstvibes in huis te willen maken in de zomer.

Het doel van je low buy periode

Je doet het om je relatie met nieuwe spullen en consumptie te veranderen, niet om het jezelf nodeloos ingewikkeld te maken.

Niet om jezelf te straffen voor slechte beslissingen in het verleden, daar kan je toch niets meer aan doen. Alsjeblieft, houd ze ook niet bij je omdat je denkt dat je er zo ‘je geld uithaalt’; het enige wat je doet is je heden vervuilen met foutjes uit het verleden. Verkoop het of geef het weg maar verwijder het uit je leven.

Het zou een positieve aangelegenheid moeten zijn waarbij je kijkt naar wat het je oplevert.

Er zijn zo veel dingen om te willen en hoewel we lang niet aan elke gril toegeven, wordt toch een groot deel van onze aankopen niet door onszelf verzonnen.

Kopen in plaats van veranderen

We denken dat we om een verandering te maken, spullen nodig hebben. Elke dag wandelen? Dan hebben we een wandelbroek, wandelschoenen, wandelstokken en een rugzak nodig. Spieren opbouwen? Een sportoutfit -of twee-, kettle bells, gewichten, een yogablok en -mat en een fitbit kunnen dan niet ontbreken.

Besparen? Hmm… broodbakmachine, notitieboek voor uitgaven, een mooie portemonnee voor je cash, bakjes om restjes avondeten in te bewaren, een nieuw wasrek, een douchewekker, wat radiatorfolie, deurborstels en stekkerdozen, een kilo marseillezeep om zelf wasmiddel te maken en een stapel van die leuke bijenwasdoeken helpen je op weg.

Nee, doe het niet!

Het is onzin. Het geeft ons een goed gevoel om die dingen te kopen, van bezig zijn met ons nieuwe leven en het serieus nemen maar we kunnen beter ons gedrag veranderen dan nieuwe spullen kopen. Die kan je altijd nog kopen, als je al die positieve veranderingen, daadwerkelijk hebt gemaakt voor langere tijd.

Vermijd iedereen die je iets wil verkopen, die je wil veranderen of die je vertelt dat je niet goed genoeg bent!

Voor mij is het het meest effectief -paradoxaal genoeg- om me niet bezig te houden met hoe ik denk dat ik zou moeten zijn en het vermijden van mensen die me vertellen dat ik moet veranderen.

Voor positieve verandering heb je spullen nodig, vertellen deze mensen. Een betere stofzuiger of føhn. Een t-shirtopvouwgadget of een stoomstrijkijzer. Een nieuwe garderobe. Dit kookboek. Handige opbergdozen of zelfs een opslagruimte. Of een geurkaars, zijden pyjama en nieuwe crème, want #selfcare.

Val er niet voor. Een opgeruimd huis, gezonde maaltijden en op tijd naar bed doen vele malen meer voor jou, je gezondheid en plezier in het leven dan al die rommel.

Zelfpraat

Belangrijk is ook hoe je tegen jezelf hierover praat. ‘Ik mag het niet kopen van mezelf’ klinkt veel negatiever dan ‘ik kies ervoor dit nu niet te kopen’ of ‘ik verkies lichtheid en rust boven het vergaren van overbodige consumptiegoederen’ en ‘mijn kostbare jaren op aarde gebruik ik liever voor het verrijken van mijn geest dan het verarmen van de aarde en mijn financiële positie’ 😀

Voor mij is niets overbodigs kopen een van de meest effectieve manieren om lief voor mezelf te zijn. Want denk eens na…

Ik hoef er niet uit om spullen te kopen en mijn tijd niet te verdoen met online vergelijkingen
Ik hoef geen aankopen te retourneren; altijd een lastig proces
Ik hoef me niet schuldig te voelen om geld dat ik uitgaf en beter aan iets anders (goede doelen, noodfonds) had kunnen besteden of kunnen sparen
Ik heb het relaxte gevoel van meer dan genoeg geld hebben tot het einde van de maand
Ik maak mijn huis en mijn leven niet zwaarder met dingen die niet nodig zijn voor een gelukkig leven
Ik hoef niets naar de kringloop te brengen omdat ik het zat ben, of te verkopen
Ik houd van het aangename lichte en serene gevoel dat dit alles geeft

december 28, 2025

Minimalistisch leven tip #23: behoud de poëzie

In een boek van Leonard Koren over Wabi Sabi las ik de quote ‘pare down to the essence but don’t remove the poetry‘.

Op weg naar een simpeler leven heb ik wel eens gedagdroomd over gewoon helemaal volledig opnieuw beginnen. Alles achter ons laten en beginnen ‘from scratch’. Natuurlijk was dat niet mogelijk. Of wenselijk. Of een serieuze optie. Gelukkig kunnen we aan dingen denken zonder ze daadwerkelijk uit te willen hebben of uitvoeren.

Mede door wat we zien op internet en vooral sociale media, hebben we een heel verkeerd beeld gekregen van hoe onze huizen en onze levens die zich daarin afspelen eruit zien. Altijd lege oppervlakken, opgeruimde keukens en nooit ontsporende kledingkasten, schoenenkasten of collecties zijn een illusie, zeker als we ons huis met meerdere mensen delen en alles in matchend greige want stel je voor dat je iets hebt dat je aanspreekt zonder de goedkeuring van het algoritme.

Maar… in een gestyled perfect plaatje voor de buitenwereld is ook geen poëzie. Daarin is gestylede maar niet houdbare ‘perfectie’. De poëzie zit in de chaos en de gekke dingen die niet in het perfecte plaatje passen. De dingen die we meestal niet delen op sociale media. Of waar dan ook.

niet esthetisch verantwoord peperkoekhuisjes bouwen en versieren

De dingen waaraan mensen zien dat er daadwerkelijk mensen in een huis wonen, en wat die mensen dan graag doen en belangrijk en mooi vinden.

In een schattig kerststukje in een goud potje bestrooid met glitter, gemaakt op de juleverksted (kerstwerkplaats) bij de tante van een klasgenootje. In het bakje met babykleertjes achter in de klerenkast dat je soms pakt en bekijkt. In niet matchende bekers voor warme chocolademelk. In tekeningen op de ramen. In de deken die oma haakte, tien jaar geleden toen de jongste geboren werd. De geur van een stoofpot of een cake in de oven. Een verlaten stilleven van Sylvanian Families en hun huisraad waar de halve dag mee is gespeeld en niet opgeruimd. Een kat die in de vensterbank ligt te zonnen. En verharen. Een flakkerend vlammetje van een kaars. Aangebrande karamel op tafel -en in de lamp- na het versieren van peperkoekhuisjes. De foto’s boven het bed van DL3 die ze zelf heeft opgehangen. Zelfgemaakte versieringen in de kerstboom. Altijd te veel jassen aan de kapstok en schoenen op de mat. De kerstman met zijn uitschuifbenen die het hele jaar door het huis zwerft omdat het zielig is hem op zolder te zetten. De vlek op de muur van toen een kind daar inkt morste. Het kitscherige schilderijtje in de gang dat altijd een (mentale) glimlach opwekt bij het binnenkomen. De nergens bij passende maar vrolijke schaaltjes voor liflafjes. Legopoppetjes in plantenbakken. Ramen met vingerafdrukjes aan de onderkant. De kwakkelende plant die je terug tot leven probeert te brengen. De babyfoto’s bij vriendin L van de inmiddels volwassen kinderen op het toilet, die daar al 15 jaar hangen (de kiekjes, niet de kindjes). Pantoffels met een gat. Een familie katten van klei die staat te drogen op de kachel. Een bak met random lectuur waarvan je hoopt dat het interesse opwekt bij huisgenoten. De uitvergrote foto van de mooiste zonsondergang ooit tijdens die heerlijke vakantie. De pot met muntgeld waarvan je in de zomer een dagje weg financiert.

Enfin, dat idee dus.

De dingen die de online wereld probeert weg te poetsen. En ja, ik houd ervan als de spullen in kastjes staan, als oppervlakken leeg zijn, als de kerstboom weer naar zolder is, als alles schoon en fris is enzovoort maar ik weet ook dat het juist die dingen zijn, die ik niet zou willen missen.

De dingen die aangeven dat we hier leven en dingen doen en onszelf kunnen zijn.

De poëzie, als je het zo wil noemen.

december 25, 2025december 23, 2025

Minimalistisch leven tip #21: maak kerst (meer tot) een rustpunt

En ja, dat klopt min of meer, behalve dat Jul van oudsher geen christelijke viering is maar vooruit. Hygge heet hier kos (koes) en zijn deze dingen koselig. Er is julekos en daarna romjulskos. En mensen koser seg.

Weer wat geleerd.

Anyway.

In tijd van het jaar waarin alles tot stilstand komt, in de tijd buiten de tijd (blogvriendin Anuk schreef er een mooi verhaal over, hier) worden we geacht het Feest van het Jaar te vieren met familie, feestelijke kleding en decoratie, een vijfgangenmenu en cadeaus, ondanks dat we alles al hebben, dat we heel het jaar al meer dan genoeg eten en dat een verplichte avond met (schoon)ouders niet hoog op lijstjes met ‘dingen die ik het liefst doe’ staat.

Voor we kinderen hadden, deden we niet aan kerst, afgezien van een verplicht bezoek aan mijn ouders. De uitbundige viering van kerst is geen feest dat past bij hoe ik me voel in deze tijd. Ik voel altijd een weerstand tegen het hele idee van drukte en overdaad in een tijd bedoeld voor bezinning, reflectie en rust.

Ik zal mijn kinderen ook nooit verplichten om op te komen draven met kerst, later. Als ze komen: hartstikke leuk. Komen ze niet, dan hoop ik dat ze genieten van wat ze wel doen.

Met de zonnewende proost ik in gedachten op de terugkeer van het licht. Ik geniet van ochtenden met koffie, een kaars, wierook en de houtkachel aan als het huis nog stil is. Het is nu 8 uur maar ik zie nog geen verschil tussen de berg en de lucht; het is nog aardedonker maar er ligt een wel een laagje poedersneeuw. Jeej!

Onze kerst is simpel en ik voel geen behoefte om er iets ingewikkelds van te maken. We maken een lange wandeling voor kerstavond, dat hier de belangrijkste kerstdag is. Daarna openen we cadeautjes. Ik begin ergens in augustus met het verzamelen van cadeautjes en ideeën van wat iedereen wil. Zo bespaar ik me de stress van cadeautjes kopen op het laatste moment.

Vervolgens liflafjes op de bank met een film, The Muppets, of Aardman’s Shaun the Sheep -the Flight Before Christmas. We eten altijd met zijn allen aan tafel, dus dit is leuk en bijzonder. En simpel 😀

De dag erna een uitgebreidere lunch met broodjes, vruchtenyoghurt, beleg en julebrus (kerstfrisdrank).

En verder? Niks. Gewoon niks. Man heeft een klusverbod tot de 26e. Ik doe niet meer dan het hoognodige. E-reader is opgeladen, leuke boeken gedownload. Boodschappen zijn gedaan. Huis is netjes genoeg. Uitrusten. Bijkomen. Niets hoeven. Niets kopen. Nergens heen, behalve een wandeling maken.

Een paar ideeën voor een simpeler kerst:

Behoud wat betekenis heeft voor jou en je gezin en vergeet de rest. Voel je niet verplicht om mee te doen aan dingen die opgedrongen worden omdat anderen er goed geld aan verdienen want echt, een andere reden is er niet voor kersttrends, champagne, allerlei voorverpakte luxe, feestkleding en verplichte cadeaus. Niet dat deze dingen per definitie verkeerd zijn maar het bijna verplichte karakter ervan wel, mijns inziens.
Ruim op voor je decoreert. Een vol huis verder opvullen met nog meer kerstspullen, geeft stress. Misschien kan je tijdelijk dingen naar een andere plek verhuizen zodat alles wat meer ademruimte heeft of je decoratie verminderen?
Eet niet meer dan normaal en beperk verleidingen. Plezier in wat we eten, komt van de eerste paar hapjes, niet van de hoeveelheid. Eet of drink niet omdat mensen zeggen dat je anders ongezellig bent; ze willen alleen niet nadenken over hun eigen overeten of drinkgedrag. Je bent niet verplicht op te eten wat mensen je aanbieden.
Houd decoratie simpel. Misschien wil je wel helemaal geen kerstboom? Of een kleintje, in plaats van een levensgrote? Simpel is goed. Een kaars in een windlicht, in plaats van grote kerststukken? Een mooi lichtsnoer in de vensterbank?
Of kies voor geur -kruidnagel- kaneel- en sinaasappelolie- en muziek in plaats van spullen.
Houd het eten simpel. Ga geen dingen maken die je nog nooit hebt gemaakt. Vraag aan gasten of elk een gerecht mee wil nemen, in plaats van alles zelf op te tuigen. Een fijne wijn, goed brood, beleg van de delicatessenwinkel en een fijne salade is een feestmaal op zich.
Houd de dagen rond kerst zo leeg mogelijk. Zeg ‘nee’ tegen dingen en mensen (!) die je laatste restje energie opzuigen.
Beperk het geven van cadeaus tot een paar mensen en een paar gaven. Laat ruim van te voren weten dat je het anders wil doen.
Ga na wat te veel tijd kost, frustratie oplevert en irritatie oproept. Zorg dat je er zo min mogelijk last van hebt. Je schoonmoeder in de gang zetten tijdens het kerstdiner kan vermoedelijk niet, maar er zijn zo veel andere dingen die onze emmers vullen waar we wel zelf invloed op hebben.
Stuur kinderen naar buiten. Doe de bel uit en de deur op slot. Pak een boek, iets drinken en geniet van een paar stille momenten. Ik stuur de kinderen lopend om eieren bij de boerderijwinkel. Zijn ze lekker een uurtje buiten en ze doen nog wat nuttigs.
Vermijd winkels waar mogelijk. De een kan er beter tegen dan de ander maar mensen evolueerden in een omgeving waarin we in ons leven misschien 200 andere mensen tegen kwamen, waarin we leefden van wat we vingen en plukten, waarbij rennen de snelste manier van voortbewegen was en de grootste herrie kwam van onweer en niet in winkelcentra met duizenden anderen waar Mariah en George nonstop uit de speakers gillen en waarbij je 300 keuzes hebt uit kerstdesserts. Er is een reden waarom je je moe voelt.
Beperk digitale herrie tot een minimum. Meld een digitale retraite, stop je simkaart in een dumbphone en leg je smartphone in een andere ruimte. Negeer het nieuws en sociale media. Doe alleen op het web wat je energie geeft (een stukje typen naar een vriendin, een meditatie of cursus, een enkele video van je favoriete youtuber) en beperk dat tot een x tijd.
Voel je niet schuldig. Je kan niet alles doen en je moet niet alles willen doen. Je doet vermoedelijk al meer dan genoeg het hele jaar. Je bent volwassen geworden om je eigen leven in te mogen richten en natuurlijk ‘kan’ je sommige dingen niet schrappen maar kieskeurig zijn en grenzen aangeven mag echt (niet voor de lunch al op visite, maar rond borreltijd pas, een kerstdag zonder visite, om tien uur naar bed met oud&nieuw…)

Waarom zou degene die het grootste beslag op je tijd wil leggen, altijd zijn of haar zin krijgen? We willen mensen niet teleurstellen maar ‘ja’ voor alle anderen is een ‘nee’ voor jezelf en niet zelden ook je gezin.

Ik wens iedereen een kalme kerst ❤