Ik ben begonnen met foto’s sorteren en toch maar ‘in de cloud’ zetten. Onlangs begaf een externe geheugenkaart het, een soortgelijke als waarop ik al onze foto’s heb staan. Oei!
Ze staan ook op de oude laptop (waarvan de lader kapot ging en niet langer nieuw of tweedehands te krijgen was) en als we de harde schijf eruit halen, kunnen we die uitlezen. Ik wil niet al mijn foto’s kwijt zijn mocht er iets gebeuren en de huidige laptop heeft te weinig schijfruimte. Zo word je eigenlijk gedwongen…
Jottacloud
Ik koos voor Jottacloud, dat is gebaseerd in Noorwegen en valt onder privacy-wetgeving van de EU en niet de Amerikaanse. Niet dat de CIA veel te zoeken heeft in de huis-, tuin- en keukenplaatjes die ik erop zet, maar toch.
Van elk jaar heb ik zo’n 50 foto’s gekozen. Ik ben nu in 2015 met uploaden en nog steeds ruim binnen de marges van het gratis abonnement.
Ik heb gekeken voor het maken van een fotoboek maar dat vond ik erg duur, ik denk dat ik binnenkort foto’s laat afdrukken en als dat gedaan is, de foto’s weer uit de cloud verwijder.
Niets mis met een schoenendoos met foto’s. De kinderen vinden het hartstikke leuk om ze te bekijken, de paar die we hebben.
Ik denk dat dit iets is waar we veel te moeilijk om doen.
We maken veel te veel foto’s.
Gebouwen in een vreemde stad, ons eten, een straatartiest, de zee, zee, zee, zee, zee, schoenen die we wel of niet willen kopen, vijftig foto’s per dag van een nieuwe baby, tien foto’s van het uitblazen van kaarsjes op de taart, zonsondergangen, mosjes, dieren in de dierentuin…
Wat heb je er allemaal aan? Wat voegt het toe? Echt niets!
Vroegah kon je niet overal foto’s van maken dus dat deden we ook niet en dat misten we ook niet. Ik vind het leuk om mooie dingen die ik zie, vast te leggen maar 9 van de 10 keer, verwijder ik deze beelden ook weer dus ik ben daar nagenoeg mee gestopt.
We bewaren te veel foto’s.
We maken 1000 keer meer foto’s van vroeger maar hebben nog steeds het zelfde sentiment als toen je met je rolletje naar de Kruidvat moest en 36 foto’s in een jaar, of langer, maakte.
Weggooien mag best. Selecteer alle foto’s die je in een maand maakte en deselecteer degene die je wilt houden. Verwijder de rest.
Als je ze eenmaal in de prullenbak ziet, zie je dat je ze echt niet meer hoeft te hebben om toch je herinneringen te behouden.
Wat een mooi aantal is bepaal je zelf, ik heb er tussen de 5 en 20 per maand.
Het is zo’n plezier om door je foto’s te scrollen en alleen maar leuke foto’s te zien!
We maken foto’s te ingewikkeld.
Ik ben geen voorstander van alles zonder pardon en selectie vooraf in de cloud. Datacenters gebruiken gigantische hoeveelheden stroom, koelwater en kostbare metalen en naar mijn idee moeten we ons gebruik ervan, zo veel mogelijk beperken.
Waarom maak je foto’s? Voor de herinnering. Om die te kunnen delen, ook.
In mijn beleving is het niet zo erg, als ze niet perfect gesorteerd zijn. Wat maakt het nou uit of iets in 2015 of 2016 was? In je eigen hoofd ligt ook niet alles op datum.
Hoeveel mensen doen maar niets met hun foto’s omdat het er zo vreselijk veel zijn en de klus onmogelijk lijkt?
Uiteindelijk zien ze ze zelden nog, omdat 500 kiekjes van een weekje Griekenland, overweldigend is terwijl je je tien mooiste foto’s veel makkelijker zou kunnen gebruiken in een album, om af te drukken of te delen met iemand zonder dat diegene nooit meer op visite wil komen uit angst dat je een half uur gaat scrollen op de vraag ‘hoe was de vakantie?’.
Pasgeleden vertelde iemand me dat ze over de 1000 foto’s had van een rondreis door Afrika. Dan vraag ik me toch af hoe je die vakantie hebt beleefd. Met je eigen ogen of voor 90% van de tijd door een lens? Had je het niet beter kunnen beleven?
De onzin van albums
En als we iets mee doen met onze kiekjes, dan moeten ze in een album, denken we. Via internet gemaakt, of ouderwets ingeplakt en voorzien van stickers en teksten en kaartjes en bonnetjes.
Hartstikke leuk, als je er tijd voor hebt, als het je hobby is en als je het met plezier doet.
Het moet niet ons zoveelste project worden waarmee we onszelf uitputten of dat we ‘moeten’. Of erger, dat we na een paar avonden tevergeefs gedoe aan de kant schuiven, terwijl het toch achter in ons hoofd blijft zitten om te doen.
Waarom niet gewoon je leukste foto’s uitprinten en bewaren in een schoenendoos? Het is goedkoop en laagdrempelig, je hebt in elk geval een afdruk zonder dat je avond aan avond zit te plakken en schuiven en hannesen met een nooit meewerkende fotoalbumprogramma’s.
Daarna ook niet moeilijk doen, als er vingerafdrukken op komen is dat mooi: dat betekent dat ze bekeken worden.
De foto’s van 18 jaar kinderen en onze jaren ervoor kwijt in de doos van een paar sneakers.
Anyway…
- Scheid het koren van het het kaf. Houd alleen je pareltjes.
- Beperk het aantal. 50 of 100 per jaar, is meer dan genoeg.
- Maak niet te veel foto’s en niet van allerlei onzin. Beleef de dingen zelf.
- Beperk cloudopslag omdat dat ook milieuvervuilend is.
- Doe iets leuks met je mooiste plaatjes.
- Doe er niet te moeilijk over.