Minimalistisch leven tip #35: geniet van bezitten, niet verkrijgen

Een van de dingen die ons niet geleerd word, is het plezier van iets al hebben (of iets niet hebben).

Het verkrijgen van dingen, daarop is onze hele wereld gebaseerd. Kopen, gebruiken, afdanken weer nieuw (zelden beter) kopen is wat we geacht worden te doen als gerespecteerde burgers in de consumptiemaatschappij. ‘Koop nou eindelijk eens die auto’, riep de minister president. Het maakt niet uit dat je je ervoor in de schulden steekt of dat je nog een prima auto hebt maar het circus moet blijven doorgaan. Niet omdat het ons nou gelukkiger maakt -in tegendeel- maar omdat het circus anders instort.

Ik ben niet beter dan de volgende en heb soms ook heel veel zin in nieuwe dingen. Ik scrol door mooie afbeeldingen en zoek naar een kitscherige goudkleurige lijst voor mijn (gratis gekregen) tuinvogelposter voor aan de blauwgroene muur. Ik wissel soms van lampen, van jas, van kandelaars en kreeg spijt van de grijze muren in de slaapkamer om ze een jaar later een andere kleur te verven.

Echter, over het algemeen ben ik erg tevreden met wat ik heb. Niet door mezelf te verbieden iets nieuws te kopen of mezelf dingen te ontzeggen. Dat is een strategie die niet werkt. “Heel de westerse wereld koopt zich failliet aan leuke dingen en ik mag niets.” Nee, dat is niet de manier.

Waarderen wat we hebben is de weg naar tevredenheid en aan een tevreden mens verkoop je een stuk minder.

Een tevreden mens koopt omdat ze iets nodig heeft, niet omdat ze zich vergelijkt met anderen of omdat haar de zoveelste belofte wordt gedaan waar ze uit ontevredenheid met zichzelf, voor de 450e keer met open ogen intrapt. Ze koopt misschien om zichzelf te verwennen maar niet omdat ze denkt dat een mandje vol drogisterijproducten haar mooier maakt, een laat-op-de-avond haul bij H&M Home haar leefplezier verhoogt of dat de rode zolen van Louboutins haar aantrekkelijker maken.

Stel dat je niets meer kon kopen. De winkels zijn dicht, je saldo is net genoeg om eten te kopen tot de volgende loonbetaling en Klarna c.s. zijn door de rechter verboden. Hoe zou je dan tegen je spullen aankijken? Ik denk dat we opeens intens dankbaar zouden zijn voor onze essentiële bezittingen. Ons streven naar meer en anders en beter zou in een klap worden vervangen door een diep respect voor deze spullen. We zouden ons textiel niet meer in de droger stoppen, ons servies met zorg uit de vaatwasser halen, onze schoenen bij binnenkomst afdrogen, proberen de kapotte mixer te repareren, ons wenden tot grootmoeders vlekkenboek en knopen leren aanzetten in plaats van nieuw kopen.

Wat zouden we kopen als we slechts vijf nieuwe kledingstukken konden kopen per jaar? Vijf t-shirts die na drie maanden vol gaten zitten of twee die drie jaar meegaan? Drie paar goedkope fast fashion schoenen of een paar waar je over vijf jaar nog steeds droge voeten in hebt?

We zijn verleerd hoe we blij zijn met de dingen die elke dag hun best voor ons doen. We zien de rijkdom die waarin we geboren zijn als ons geboorterecht, ondanks dat het ongekend is in de geschiedenis van de mensheid. Een koningin een paar honderd jaar geleden had niet de luxe van een centrale verwarming, warme douche, een moderne winterjas, de zachtheid van een dekbed, mango’s in de winter en moderne menstruatieproducten.

Ik denk dat we weer moeten leren om de dingen die we hebben, te waarderen. Omdat dat zo veel mooier is, dan altijd maar iets anders of meer of nieuwer of beter te willen.

Er is geen poëzie in een haul of een tas vol van de Action of elk half jaar een zak oud textiel uit je kledingkast verwijderen. In dertien in een dozijn. In polyester en de laatste trends. Niet in de berg afgedankt witgoed bij de stort. Niet in spaanplaat meubels of in zestien aangebroken plastic flessen op de badrand of in dozen vol in een opwelling gekochte en nooit geliefde decoratie en kleding achter de schotten.

We moeten leren dingen die we hebben te waarderen om wat ze voor ons doen, ook al zijn ze niet perfect. Want in al hun vermeende imperfectie, zijn ze precies dat: perfect. Je hebt ze al dus ze zijn ‘gratis’, ze zijn het meest milieubewuste dat je kan hebben, ze zijn van jou, je weet wat je eraan hebt, je hebt er door repareren iets van jezelf in gestopt, ze hebben een geschiedenis in je leven, je hoeft er niet naar te zoeken op internet, je hoeft er geen reviews meer over te lezen, je hoeft er geen kopersspijt van te hebben en je hoeft ze niet terug te sturen naar de winkel….

De stapel verwassen maar heerlijk zachte doekjes voor je gezicht. Je beddengoed dat wat vervaagd is in de loop der tijd maar waar je elke avond in veiligheid onder kan kruipen. De glazen waaruit je kinderen dronken toen ze 3 waren en nu ze 15 zijn nog steeds. Het niet geheel onzichtbaar gerepareerde gat in je lievelingsvestje. De met ducttape gerepareerde vuilnisbak. De pan die jou met gemak overleeft. Weer diezelfde rok, die nu eenmaal perfect om je lijf heen valt. Dezelfde kleur lippenstift en eyeliner, want niets mis met een signature look, – luchtje of kledingstijl. Je wollen jurk weer als nieuw met een ontpilapparaat. Je favoriete leren tas, soepel van jaren intensief gebruik. Het koffiezetapparaat dat met behulp van een simpele youtube video weer een paar jaar mee kan. Voor de derde keer verzoolde schoenen. Niet matchend serviesgoed. De imperfecties van een met de hand gebreide trui. De bril van mijn opa, bij elkaar gehouden met een ijzerdraadje. Jaar in jaar uit uitgevoerde routines. De bezem die 98% hetzelfde doet als de Dyson van 750 euro. De opoefiets waarop je wordt ingehaald door batterij-aangedreven 70-plussers maar die je welgevormde benen en een gezond uithoudingsvermogen geeft.

Uit het boek ‘Less’ van Patrick Grant. Ik word er zo blij van om dat te lezen en raad het iedereen aan.

En we zijn er toch allemaal ook gewoon helemaal moe van, van constant iets verkocht worden.

Van geen bespaar- of minimalismeblogje kunnen lezen zonder dat je heel sneaky alsnog een hooimadam verkocht wordt (tip: zet de pan je bed onder de dekens, dat werkt ook) of recycled badspeelgoed (tip: lege shampoofles of duplo, werkt ook) of een douchetimer (tip: je telefoontimer werkt ook) of die biologisch dynamische bij volle maan geschoren schapenwollen pantoffels (tip: de pantoffels die je hebt, werken ook).

Van influencers die roepen dat dit-en-dat heeeelemaal geweldig is en morgen weer iets anders. Van ‘maandelijkse favorieten’. Mijn handdoeken, cosmetica, telefoonhoesjes of keukenspullen zijn maanden tot jaren mijn favoriet.

Het is omdenken maar het is niet moeilijk. Als je bedenkt dat je wel een nieuwe …. zou willen, denk je aan het ding dat je hebt en hoe fijn het is om dat te hebben. Dat je het geld had om dat aan te schaffen. Dat het comfortabel en vertrouwd is en dat het niets meer wegneemt van het leefgebied van alle dieren. Dat geen bomen voor hoeven gekapt of nog meer metalen aan de aarde onttrokken. Dat je er niet voor hoeft te winkelen, kijken en vergelijken en spenderen maar alleen nog maar van hoeft te genieten.