Sommige manieren om je leven te vereenvoudigen, zijn heerlijk simpel. Zoals dit: leg je telefoon (in een kast) in een andere kamer.
Je telefoon en de apps erop zijn gemaakt om verslaafd te zijn. Sommige zijn handig (telefoonfunctie) maar ik denk dat ze in 10% van de gevallen handig zijn en in 90% een afleiding van belangrijker dingen (pinterest), stoorzender (whatsapp) of ronduit schadelijk (tiktok en shopping apps).
The phone proximity brain drain.
Once in the testing room, subjects completed a couple of tests designed to measure cognitive performance. Then they answered a questionnaire that asked them how frequently they had thought about their phones during the testing, and whether they thought their phone’s location could have impacted their performance.
The results were pretty dramatic. The “desk” group performed worst on both cognitive tests, and the “pocket/bag” group came second. In both tests, the “other room” group performed best. The results of the cognitive testing strongly suggested that the physically closer our phone is, the worse we perform, even if it’s silenced.
Het vervelende is ook natuurlijk, dat dit effect in een rijdende auto niet verdwijnt.
Het leven is voor veel mensen ‘saai’ zonder telefoon in de buurt. Zonder scherm. Zonder iets om je gezelschap te houden. Een podcast of een filmpje of terwijl je bezig bent met koken of een ‘gesprek’ met een vriendin op whatsapp terwijl je de was vouwt.
Voor die dingen is uiteraard een tijd en plaats maar als je weet dat alleen al een telefoon in de buurt je minder gefocust en dommer maakt, dan is het toch beter om hem uit te buurt te houden en alleen te gebruiken als je daar bewust voor kiest.
Ikzelf wil niet dat heel de dag mijn aandacht wordt getrokken door dat apparaat waar ik zoals zovelen een haat-liefdeverhouding mee heb.
Het is wonderlijk en verontrustend tegelijk dat die kleine apparaten zo’n enorme macht over ons en de hele samenleving hebben. Met ook inmiddels epidemische brainrot, is het denk ik zaak om te zorgen dat wat we nog over hebben aan aandachtsspanne en concentratievermogen, goed te bewaken en als het even kan, weer wat verder op te kweken.
Daarom ligt mijn telefoon overdag doorgaans in de slaapkamer. Ik hoor hem wel als iemand me belt maar verder niet. Ik heb ook niet de behoefte om hem steeds te checken. Mijn telefoon staat bijna altijd op ‘niet storen’ en alleen de meldingen van gezin en sommige familieleden komen door. De kinderen weten dat als ze me dringend nodig hebben, het geen zin heeft om een berichtje te sturen maar dat ze moeten bellen.
De crisis van de dag…
Mensen maken overal een noodzaak van, krijg ik het idee. Het lijkt me enorm vervelend als andere mensen menen mijn tijd te moeten bepalen door te verwachten dat ik binnen vijf minuten antwoord, of altijd bereikbaar ben. Als je anderen afwent van dat idiote idee (collega’s, ouders, vrienden) is je leven een aangenamer, rustiger en simpeler.
Het is veel te makkelijk om berichtjes te sturen over werk aan collega’s. Vroeger ging je toch echter ook niet na het avondeten nog even langs bij een collega om een envelop met papier door de bus te schuiven met de mededeling: ‘kijk hier nog even naar’.
Het makkelijkste is het, om anderen nooit aan je beschikbaarheid te laten wennen maar daarvoor is het nu wat laat voor de meesten. Als ik in die situatie zou zitten, zou ik zeggen dat je me vanaf nu kan bellen in geval van nood en dat ik verder reageer als het mij uitkomt. Maar ‘nood’ is het bijna nooit. En in geval van echte nood, is er sowieso niemand die gaat lopen ‘appen’.
Dus.
Eenvoudig & Minimalistisch Leven 