Minimalistisch leven tip #12: een low maintenance leven

Sommige dingen klinken gewoon al heerlijk hè? Zoals een low maintenance leven.

Is het leven nu makkelijker?

Ik herinner me dat ik acceptgiro’s moest posten en proberen uit te vinden waar iets was aan de hand van een stratenboek of aan mensen vragen of ze de weg wisten. Met een beetje pech trof je iemand met een goed navigatiegevoel die je vertelde bij de derde staat links in zuid oostelijke richting te lopen voor 350 meter en dan bij de tweede straat rechts van de rotonde je weg te vervolgen in noordelijke richting en wist je nog niets 😀 Met half havo 5 naar de bibliotheek in de stad voor uittreksels.

Maar…. er waren geen vergeten passwords, geen ongevraagde nieuwsbrieven, geen reclames overal, geen ‘klik op 14 zebrapaden om te bewijzen dat je geen bot bent’, geen weigerende internetverbindingen, geen data breaches, geen AI, weinig weigerende software, geen sociale media om te onderhouden en gehersenspoeld door te raken, geen auto’s zo vol electronica dat je naar de garage moet om een lampje te vervangen (waar je een complete nieuwe unit voor moet aanschaffen).

Hoe minder er is, hoe minder ik hoef te onderhouden en hoe aangenamer het leven is. Het leven is al meer dan genoeg gedoe.

Dat gaat om spullen, uiteraard, maar ook om al die andere dingen.

Sommige dingen lijken meer gedoe, maar betalen zich op vele manieren terug. Zo kan een kleine investering in tijd en moeite zo veel onderhoud schelen.

Gezond eten. Meer moeite doen om groenten en fruit te snijden en zelf te koken, betaalt zich terug in minder ziekte, dus minder artsenbezoek, dus minder medicijnen, in beter in je vel zitten, minder kans op echt ernstige ziektes en alle kosten ervan, meer zelf kunnen doen, minder make-up hoeven dragen en cosmetica gebruiken om een vale en oneffen huid te verbergen en minder de neiging om weer kleding te kopen omdat je je niet goed in je vel voelt.

Geen abonnementen nemen, of ze direct opzeggen na je ze afsluit. Iets weer oppakken is met een klik gebeurd. Geen betaalmethodes aan je google profiel hangen, kost iets meer moeite als je iets wilt bestellen, maar je kinderen kunnen ook niet per ongeluk voor 430 dollar aan kleding kopen voor hun virtuele huisdier en je komt er ook niet na 11 maanden betalen achter dat je skillshare maar een keer hebt gebruikt

Nadenken over de kleding die je koopt. En niet meer kopen dan nodig. Een weldoordachte garderobe plannen kost iets meer tijd, maar ’s ochtends altijd weten wat je aan wil trekken -omdat je geen keuze hebt uit dertig, maar vijf outfits- en alleen je favoriete kledingstukken in de kast hebben, spaart zo veel tijd, gedoe, geld en planeet.

Het niet hebben van sociale media profielen geeft rust. Ultieme low maintenance. Wat een gedoe om reels en selfies te maken en alles steeds in de juiste, esthetisch plezierende hoek te fotograferen en je vervolgens blij te voelen met de likes, maar down als die uitblijven. Dan hebben we het nog niet over alle gekke reclames en ideeën die ons door duistere algoritmes worden voorgesteld, die ons leven ingewikkelder maken.

Geen, of heel weinig wensen hebben. Wat ik wens kunnen we niet kopen. Of misschien kunnen we het alleen hebben door niet te kopen: schone lucht, schoon water, genoeg ruimte voor wilde dieren en een einde aan al het door hebzucht veroorzaakte leed.
Ik wil geen spulletjes, grote garderobe, nieuwe telefoon, sieraden, bonbons, nieuwe auto, duizenden volgers, gadgets of interieurspulletjes en dat is werkelijk een heel fijne toestand om je in te bevinden. Als ik wel eens naar iets verlang, merk ik gelijk hoeveel gedoe het kost: ik denk eraan, zoek het op, bedenk hoe ik het kan kopen, vergelijk prijzen… alleen maar om er even later achter te komen dat ik het eigenlijk helemaal niet wil!

Zo min mogelijk spullen. We hebben allemaal een minimum en maximum waar we ons prettig bij voelen. Voor de een zijn kamerplanten en accessoires essentieel om zich te voelen, voor een ander zijn het hinderlijke objecten die het gevoel van vrijheid in de weg staan. Ik ben zelf het meest om mijn gemak met erg weinig. ‘Dingen’ maken me gewoon niet blij en als ik spullen moet gaan onderhouden, verdwijnt mijn plezier vrij snel. Zoals mijn lichtjessnoeren. Elke paar dagen moet ik de batterijen opladen. Ik houd ze voorlopig wel want ze zijn gezellig rond kerst en op tafel maar… als je niet oppast, ben je een flink deel van je leven kwijt aan het schoonmaken van windlichten, het poetsen van glazen die je zelden gebruikt, het wassen van bankovertrekken en gordijnen, het opladen van batterijen, het verwijderen van vlekken, het verzorgen van kamerplanten, het poetsen van zilverwerk, het stoffen van verzamelingen, het wassen van accessoires van de keukenmachines en het recht leggen van alle spullen die je gezinsleden heel de dag door elkaar gooien.

Je niet druk maken om andere mensen. Ik heb geen energie meer voor mensen die dat vooral kosten. Mensen die alleen met je om willen gaan als je je houdt aan hun regeltjes. Het gaat niet om geen moeite willen doen voor mensen en vriendschappen, absoluut niet. Ik heb alleen geen enkele zin meer in mensen die alleen met je omgaan omdat het zo heurt en die excuses verwachten omdat je regel 12 paragraaf 6 van hoofdstuk 3 boek 7 ‘Familiebanden Onderhouden’ niet hebt opgevolgd.

Niet te veel zorgen om de toekomst. Ik ben een beetje een doomer. Wel een blije doomer verder, maar een doomer desalniettemin. Ik probeer niet al te erg bij te dragen aan alles wat ik vreselijk vind maar besef ook dat ik nu eenmaal in deze wereld leef en een off grid zelfvoorzienend leven ook niet is wat ik wil. Meestal probeer ik alle leed en toekomstige shit naast me neer te leggen en me te richten op het hier en nu. Me druk maken kost alleen heel veel energie -onderhoud- voor precies helemaal nul netto resultaat.

Pas las ik: 99% van de dingen waar ik me zorgen om maak, gebeurt niet. Me zorgen maken, werkt 😀

Geestig, maar ik besteed mijn leven liever anders.

Het gaat niet om weg lopen van verantwoordelijkheden. Ik heb alleen een helder beeld van welke verantwoordelijkheden ik wel en niet wil hebben. Die voor de gezondheid en het welzijn van mijn liefjes wel, die voor een televisieabonnement en een hytte, niet. Die voor mijn eigen geluk en een goed huwelijk wel, die voor een twittergevolg en 25 oppervlakkige vriendschappen, niet. Die voor onze financiële situatie wel, die voor de zorg van allerlei spulletjes, niet.